We maken in Nederland een revival van het wonder mee. Rond de heiligverklaring van Titus Brandsma is dat woord ineens terug op de publieke agenda. De een ziet erin het bewijs van zijn of haar geloof, de ander een overblijfsel van kerkelijke procedures die uit de tijd zijn omdat we steeds meer rationeel kunnen verklaren. Beide reacties doen afbreuk aan de eigen logica van het wonder en daarmee ook aan wat wij als heilige boost in ons leven kunnen ervaren.

De seizoenen zijn door God zelf bedacht en daarom ook veelzeggend als beelden. Het mooie van seizoenen is dat elk jaargetijde een eigen sfeer heeft. Elk seizoen heeft weer mooie kanten, maar het zijn wel verschillende kanten. Seizoenen zijn een mooi beeld van het geloofsleven, omdat ook in je geloof vaak een afwisseling merkbaar is: er zijn tijden waarin je meer moeite moet doen om je geloof vast te houden, er zijn ook tijden dat God zo dichtbij is dat je bijna je hand uit kunt strekken en Hem aan kunt raken. Althans, zo kán het zijn. De één heeft meer een op- en neergaande beweging in het geloofsleven dan de ander.

Nee, dijenkletsers vind je niet in de Bijbel. En kerk en geloof staan niet bekend als lachmachines. Maar de humor hoort er wel bij, ook al beweerde de woestijnvader Ephraïm de Syriër in de vierde eeuw dat de lach het begin is van de vernietiging van de ziel.

Toen ik voor het eerst geconfronteerd werd met het woord ‘paaslach’, kreeg ik daarbij het beeld van de vrolijkheid, een soort opluchting, die bij Pasen hoort. Ik weet dus pas sinds kort dat er een periode is geweest dat de ‘risus paschalis’ een paasritueel was met grappende en grollende priesters, die, met het kerkvolk, de dood en de duivel uitlachten, tot paus Clemens X het niet meer leuk vond.

Een verhaal over Uil en Eekhoorn. Ondanks dat Uil heel veel verdrietigs heeft meegemaakt kan hij nog steeds lachen samen met zijn vrienden.

Meer en meer gaan lijken op Jezus Christus – met deze bijbelse woorden geeft Paulus aan dat geloof te maken heeft met karaktervorming. Hoe overtuigd Paulus daarvan ook is, in de geloofspraktijk van ons en onze gemeenten is er weinig aandacht voor. Té weinig, vindt Richard Saly, die ons via enkele concrete vragen naar ‘Paulus’ passie’ leidt…

Het begint al met de eerste zin uit het eerste bijbelboek Genesis: ‘Toen God begon met scheppen, was de aarde woest en doods.’ ‘Woest en doods’ is in het Hebreeuws tohoe wavohoe. Spreek dat hardop uit, en met een beetje fantasie hoor je de gure wind over de verlaten vlaktes loeien.

De volgelingen van Franciscus van Assisi kozen ervoor om te leven zonder bezit. Ze voelden hun eigen tekorten en het lukte hen om juist daardoor de dingen op waarde te schatten. Zo leven leerde hen ook om waarde te zien in wat waardeloos lijkt.

Wie zelf een min of meer aangeharkt bestaan leidt, kan zich veroorloven mild te zijn over rommel. Het woord ‘rommelig’ alleen al heeft beslist een positieve bijklank. ‘Gezellig, die verhuisdozen in jullie kamer, kun je gebruiken als bijzettafeltje’, ‘Zo’n keurig kaarsrecht afgebakend gazonnetje, daar kan ik toch zo de kriebels van krijgen!’, ‘Echt een aangenaam chaotische man!’, ‘Ik voelde me meteen helemaal op mijn gemak tussen die stapels boeken overal.’ En dan wordt ook Albert Einstein weer eens gememoreerd, die zou hebben beweerd dat een opgeruimd bureau gelijk staat aan een lege geest. Let wel, de rommel wordt vergoelijkt, niet nagestreefd en wie zich herkent in dit register heeft vermoedelijk zijn eigen bureau wél opgeruimd.