In dit artikel staat de vraag centraal: wat we weten over de begrafenisrituelen in het oude Israël, in de hellenistische periode en in de tijd waarin het vroege christendom ontstond? Dergelijke rituele weerspiegelen heel direct maatschappelijke ideeën over de dood en het lot van de gestorvenen.
We zien hoe Johannes in zijn visioenen met de dood, en met name de dood van de dood omgaat. Het boek Openbaring beschrijft een complex eschatologisch scenario, waarin Jezus Christus zal komen om een duizendjarig rijk te installeren, waarna de tweede dood zal komen over de mensen wier namen niet geschreven staan in het Boek des Levens. Uiteindelijk loopt de komst van de tweede dood uit op de dood van de dood zelf. Hoe spreekt Openbaring over de dood? Hoe moeten we de complexe beschrijving van het einde der tijden opvatten?
Jezus is de eerste niet en niet de enige die opstaat uit het graf. In de Bijbel zijn eerder mensen uit de dood opgewekt of opgestaan.
Vandaag is het precies een jaar geleden dat de man overleed, die mij zijn naam gaf. Frank heette hij, net zoals ik. ‘Senior’ zeiden onze vrienden en kennissen er dan standaard achteraan. Want Frank Junior, dat ben – was – ik. Sinds een jaar is die bijstelling niet meer nodig. De man die mij zijn naam gaf, zit aan het eeuwig banket bij de Vader, een genoegen waarop ik hoop nog even te mogen wachten. Niet dat ik het eeuwig Hosanna voor de troon van het Lam versmaad, maar ik heb nog enkele belangrijke zaken af te handelen in dit ondermaanse.
In 2019 besloot emeritus predikant Wim Jansen een jaar lang te schrijven over zijn leven met God, niet wetend dat in dat jaar bij hem ongeneeslijke kanker zou worden geconstateerd. […]
Na het themanummer ‘Onze doden begraven’ nu aan de slag – in gesprek gaan over je eigen afscheid en je wensen daarvoor. Welke tekst of welk lied is voor u of jou zo veelzeggend dat het dan gelezen of gezongen zou moeten worden?
Veel mensen die euthanasie overwegen vragen niet om de dood, maar om een einde aan dit leven, constateert hoogleraar Ethiek Theo Boer. Christelijke hoop kan hen veel bieden.
In steeds meer gemeenten worden uitvaarten niet alleen meer geleid door de predikant of kerkelijk werker, maar ook door gemeenteleden. Hoe heeft deze ontwikkeling zich ingezet?
Als een gemeentelid overlijdt, verliest de gemeente (ook) een broer of zus. Net als de (echte) familie heeft de gemeente dan ook te rouwen, te herdenken en het verdriet te verwerken. Hoe doen we dat – in kleine en grotere gemeenten, in deze tijd en met onze mogelijkheden?
