De toekomst lacht

Opwekkingsverhalen gaan over toekomst. Wanneer een dode in de Bijbel wordt opgewekt, gaat het niet over een onverklaarbare gebeurtenis eens en ooit. We worden niet met verwonderde verbazing achtergelaten, maar met hoop op weg gestuurd. Zeker wanneer er kinderen in het spel zijn.

Kinderen zijn in de Bijbel letterlijk de toekomst. Sara, Hanna, Elisabeth, Maria… ik noem maar een paar van de vrouwen die onverwacht of ongedacht zwanger werden. Ook die verhalen vertellen niet over een wonder eens en ooit, en het gaat ook niet om een hemelse genadegave aan die ene vrouw alleen. Sara baart de belofte van de HEER, dat Zijn volk talrijk zal zijn als de sterren aan de hemel. Maria baart de redding van de HEER, die heel de wereld vreugde zal brengen.

Waar een volk of een wereld onvruchtbaar lijkt, geen toekomst lijkt te hebben, maakt God zwanger van visioenen. Maar wat als het kind dat ons gegeven is in onze armen sterft?

Redding

Jaïrus, een van de leiders van de joodse synagoge, valt op zijn knieën voor Jezus neer. Zijn dochter ligt op sterven, zijn toekomst. Of is het de toekomst van het volk? Of de godsdienst waar het leven uit wegglijdt? Het lijkt een laatste wanhoopsdaad dat Jaïrus de hulp van Jezus inroept. Maar er spreekt ook een groot vertrouwen uit. De naam Jaïrus betekent ‘de HEER verlicht’, de naam Jezus betekent ‘de HEER brengt redding’. Alsof in hun namen alleen al de weg geopenbaard wordt naar levende toekomst.

Sta op

Onderweg naar het stervende 12-jarige meisje, wordt de scène ruw verstoord door een vrouw die al 12 jaar lang bloed vloeit. Uit haar stroomt letterlijk alle leven. En met het getal 12 wordt opnieuw duidelijk dat het om meer gaat dan die ene mens.

Twaalf staat voor volheid, als in de 12 stammen van Israël en de 12 leerlingen van Jezus. Tijdens dit intermezzo heeft het dochtertje van Jaïrus haar laatste adem uitgeblazen. Dan zegt Jezus opnieuw iets wonderlijks tegen de rouwende vader: ‘Wees niet bang, maar blijf geloven.’

Midden in de rouw en de wanhoop meent Jezus: ‘Het kind is niet gestorven, ze slaapt.’ Hij pakt haar hand en zegt: ‘Talita koem’ dat is ‘meisje, sta op’. Ze staat op en begint heen en weer te lopen. De toekomst is opnieuw in beweging gezet. Het verhaal eindigt met Jezus’ opdracht dat ze haar te eten moeten geven. Toekomst moet gevoed. Wat ons van hogerhand gegeven wordt, moeten we koesteren, liefhebben en verzorgen.

Wees niet bang

Ik weet, het kunnen rauwe verhalen zijn voor wie het verdriet draagt van een verloren kind. Mede daarom zijn het voor mij ook enkel verhalen en geen geschiedenissen over wonderen eens en ooit. Want dan zouden we terecht vragen: waarom dat kind wel en het mijne niet?

Het zijn verhalen die in diepe duisternis hoop willen geven.

Waar wij geen vertrouwen hebben in hoe het verder moet met onszelf of met deze wereld, wordt ons gezegd om niet te vrezen, maar te blijven geloven. Waar alle adem ons ontnomen wordt, ademt nieuwe geest ons leven in. Waar een mens als gestorven is en geen stap meer kan zetten in het leven, is er die uitgestoken hand. Talita koem, sta op… De hemel lacht, omdat dit redding brengt; nabijheid, omzien, barmhartigheid, liefde. Dood of doods bestaan heeft nooit het laatste woord. Wanneer de liefde onder ons is, lacht de toekomst.

Het verhaal van het dochtertje van Jaïrus is te vinden in Marcus 5:21-43