Loslaten vraagt moed. De dingen overlaten aan een ander doen we niet makkelijk, laat staan aan God. Waarom is het goed om los te laten?

Psalm 126 gebruikt beelden uit het leven van alledag als een troostend en didactisch middel. De ervaring van de droge woestijn en het water dat door de hemel wordt gegeven. De ervaring van de zaaier die met moeite zaait, maar grote vreugde kent als de oogst binnengehaald kan worden.

Hoezeer de mens er ook een rommeltje van maakt, God blijft verbonden aan zijn schepping. Hij is trouw aan het verbond dat Hij met mensen is aangegaan. Zoals God trouw is aan mensen, zijn mensen geroepen trouw te zijn aan elkaar.

‘Spreek!’ kan een verlangend roepen zijn waarin de hoorder zich openstelt voor de woorden van de Eeuwige. Die woorden geven duidelijkheid in wat God van ons vraagt. Zijn spreken is basis van het bestaan. Hij doorbreekt onze stilte.

Het lege graf is teken van de Opstanding. Zo wordt de leerlingen geopenbaard dat de dood niet het laatste woord heeft. Maar wat dit betekent, blijft in beginsel een mysterie. Gaandeweg groeit het geloof.

Jezus zei: ‘Kom zoals je bent, maar blijf niet zoals je was’. Jezus was open en toch radicaal. In wat Hij zei en deed, gingen liefde en waarheid samen.

Geboortes zijn er in vele vormen. Kunstenaars brengen een kunstwerk ter wereld en theologen soms een heel nieuwe vertaling. Predikant Pieter Oussoren werkte ruim dertig jaar aan de Naardense Bijbel. Nu kan zijn nieuwe project, de vertaling van de Septuagint, bijna getoond worden aan de wereld. Alle reden om met hem in gesprek te gaan over de geboorte van zijn jongste geesteskind. Of ziet hij dat anders?

Uiterlijk lijk ik het meest op mijn vader. De ondeugd heb ik van mijn moeder. Veel verder kan ik zelf niet terugkijken. Misschien dat mijn voorouders veel meer invloed hebben op wie ik ben dan ik zelf kan bevroeden. Natuurlijk kun je niet alles herleiden tot de genenpoel waaruit je ontstaan bent. Opvoeding, ervaring, je eigen levensweg… ze bepalen mede wie je nu bent. Hoe zit dat met Jezus?

In het Evangelie volgens Matteüs bestijgt Jezus als een tweede Mozes een berg en geeft daar zijn bergrede  (Matteüs 5-7). Hij brengt zijn toehoorders de voorschriften in herinnering die het volk ooit ontvangen heeft. Schaft Hij ze af? Geeft Hij een nieuwe Wet? Nee, Hij lijkt de regels alleen maar aan te scherpen.