Tot in de wolken

Hoezeer de mens er ook een rommeltje van maakt, God blijft verbonden aan zijn schepping. Hij is trouw aan het verbond dat Hij met mensen is aangegaan. Zoals God trouw is aan mensen, zijn mensen geroepen trouw te zijn aan elkaar.

Als we spreken over God, doen we dat met menselijke woorden. Andere woorden hebben we niet. God, die je niet ziet en van Wie we ook geen afbeeldingen maken, laat zich niet vangen in uiterlijke kenmerken. Hij is niet de man met de baard, ook al zweeft dat beeld soms ongemerkt door ons hoofd. We zouden Hem wellicht tastbaarder willen zoals het gouden kalf in de woestijn. Toch kunnen we spreken over God omdat Hij herkenbaar is in zijn kwaliteiten. We geven Hem namen als Eeuwige, Schepper, Bevrijder, Liefde en we noemen Hem barmhartig, geduldig en trouw. Zo ervaren we Hem en zo is Hij uit ervaring beschreven in de heilige Schrift.

Geschiedenis

Toen God ooit Mozes riep om zijn volk te bevrijden uit het slavenhuis Egypte, was er al geschiedenis geschreven met de aartsvaders en aartsmoeders. Een geschiedenis waarin God een verbond sluit met mensen en een vruchtbare en zegenrijke toekomst voorspelt wanneer de mens zich een trouw verbondspartner betoont. Bij de roeping van Mozes lijkt die aartsgeschiedenis in al het lijden gaandeweg vergeten. Tegen het volk moet Mozes zeggen: ‘De HEER heeft mij gestuurd, de God van uw voorouders, de God van Abraham, de God van Isaak en de God van Jakob.’ En dit wordt meermaals herhaald, alsof de oren en harten van de mensen weer geopend moeten worden voor de trouw van God.

Eenmaal bevrijd uit het slavenhuis volgt een levenslange reis door de woestijn met het Beloofde Land als einddoel. De woestijn is de plek van voorbereiding. Onderweg geeft God zijn volk wetten en geboden om in het Land van Belofte zegenrijk samen te kunnen leven. Hij bekrachtigt daarmee zijn verbond met mensen. Hij wil vrijheid en vreugde voor mensen, maar de mens moet wel trouw zijn in zijn keuzes. ‘Besef goed, vandaag stel ik u voor de keuze tussen voorspoed en tegenspoed, tussen leven en dood’ (Deuteronomium 30:15). Dat trouw zijn niet zo eenvoudig is, zien we in al die Bijbelse verhalen waarin het volk of de leiders van het volk voortdurend afdwalen van de goede weg. Met alle gevolgen van dien. Ongerechtigheid viert hoogtij, de zwakkeren worden uitgebuit, het samenleven is geen zegen meer maar verstikkend.

Jezus

Het volk verbreekt voortdurend het verbond, maar God blijft trouw. Er zijn ontelbare momenten geweest waarop Hij had kunnen besluiten dat het project ‘mens’ een mislukking is. Maar nee, we hoeven alleen maar de profeten te lezen om te zien hoe geduldig en trouw de Eeuwige blijft trekken aan ons mensen. Ook de Psalmen bezingen de trouw van God aan de ontrouwe zondaar. Zoals ‘HEER, hoog als de hemel is uw liefde, tot in de wolken reikt uw trouw’ (Psalm 36:6). En voor mij als christen is Jezus het ultieme beeld van Gods trouw. Waar de duisternis het leven bedekt, breekt de Ene de hemel open en is tastbaar aanwezig in die Mens.

Trouw aan de naaste

Jezus maakt opnieuw duidelijk dat Gods trouw aan ons vraagt dat wij trouw zijn aan elkaar. De wetten die God gaf in de woestijn van de voorbereiding vroegen al om trouw van de mens. Bij monde van de profeet Hosea zegt God: ‘Want liefde wil Ik, geen offers’. Het is geen rituele gehoorzaamheid, maar een weten dat de wetten ons verbinden aan elkaar. Wij zijn elkaar gegeven tot zegen, vrijheid en vreugde. De Eeuwige wil deze wereld anders en roept ons op trouwe verbondspartners te zijn. Wie trouw is aan de naaste, is trouw aan God, zo leert Jezus ons in het evangelie van Matteüs: ‘Ik verzeker jullie: alles wat jullie gedaan hebben voor een van de geringsten van mijn broeders of zusters, dat hebben jullie voor Mij gedaan.’