Rustig maar, ik ben er ook nog!
Verhaal
Een beetje beteuterd komt Ben de klas binnen strompelen.
‘Wat is er met jou aan de hand?’ vraagt meester Theo. ‘Heb je gevochten?’
‘Ja,’ zegt Ben. ‘En hard ook. Ik heb die klierige pestkoppen alle drie onderuit gehaald.’
‘En nu?’ vraagt de meester. ‘Heb je je pijn gedaan?’
‘Nee, eh, ja, ik bedoel: dat is het niet,’ zegt Ben, terwijl hij over zijn zere scheenbeen wrijft. ‘Maar ik baal er eigenlijk van dat ik nou óók ben gaan vechten. Zo wordt het alleen maar steeds erger.’
Meester Theo kijkt eens naar Ben. Wat een bijzonder joch is dat toch eigenlijk. Waarom zou een kind zich zo verantwoordelijk voelen voor wat er om hem heen gebeurt?
‘Hier,’ zegt de meester tegen hem. ‘Kijk eens, ik heb net een taartje gekregen. Jij mag het hebben. En rustig maar: ik ben er ook nog. Jij hoeft niet in je eentje voor onze klas te zorgen. Er zijn genoeg kinderen die niet van dat gepest houden. Het komt wel goed met onze klas.’
Vraag
Heb je dat ook wel eens, dat je iets goeds wilt doen, maar dan juist klappen krijgt?
De profeet Elia had dat ook…
