Dichter bij God’Dichter bij God’ van Arjan Plaisier en Ineke Cornet is een inspirerend handboek om de liturgie in de kerk nieuw leven in te blazen. Steeds meer protestanten zoeken […]
’Allerzielen op de begraafplaats’ doet denken aan twee dingen: Chocomel en kaarsjes. Het samenkomen op de begraafplaats met Allerzielen is een gebeuren waar kerken vaak graag en welkom een rol op zich nemen. Maar ook in de kerk noemen we de namen. Is dat niet wat dubbel?
De laatste zondag van het liturgisch jaar is er een in een reeks. Herfst en winter gaan in elkaar over, Voleinding en Toekomst (Advent) kussen elkaar. De Komende die verwacht wordt, is de Gekomene die gevierd wordt. De toekomst is al gaande, het einde voltooid onder ons. Waar de eeuwigheid wordt gevierd, is de eeuwigheid nu. Koning Christus is de Voleinder als wel de reeds lang op ons Toegekomene.
Gerry Kramer-Hasselaar sprak met enkele mensen over hun bronnen van troost.
Dit artikel is een verkenning van het begrip ‘troost’ in de Bijbel. Het is een rijk motief. Enerzijds gaat het over het gewone leven en de troost die mensen elkaar daarin kunnen bieden bij verdriet. Anderzijds gaat het over de troost die alleen God kan geven: troost die samengaat met redding en herstel.
‘Hoe moet het eigenlijk, troosten?’, is de vraag die onder dit artikel ligt. Zo praktisch en herkenbaar mogelijk, met ‘Do’s & Don’ts’ wijst de schrijver richting aan wie in het pastoraat met rouw te maken krijgt – en wie is dat niet?
Rituelen kunnen troosten. Rituelen – vaste gewoonten, met woorden, gebaren, attributen – geven houvast en verbinden met soortgelijke ervaringen op andere momenten. In dit artikel gaat het over zulke rituelen en over hoe we er troost aan opdoen.
Het verhaal van een pastor in zijn contact met zomaar een buurtgenoot beschrijft prachtig hoe de kerk of de gemeente troost geeft én troost ontvangt… ‘Ik heb je nodig om van je te leren’.
In een jubileumjaar als Ouderlingenblad nu mag meemaken, is er alle reden om te vieren – dat dóen we ook! – maar ook om terug te kijken. Hoeveel is er, ook op kerkelijk en geloofsgebied, niet veranderd? Hoe gaan we daarmee om en waarderen we dat? En de belangrijkste vraag wellicht: hoe kijken we verder? Hoe zien we de (nabije) toekomst?
