De kerk in Nederland bevindt zich momenteel in een situatie van post-christendom. Een nieuwe context waar predikanten, pastors en voorgangers zich mee moeten (leren) verhouden. Hebben zij voldoende vaardigheden en handvatten? Een behoefteonderzoek met reacties van negen Nederlandse leiders uit verschillende kerkgenootschappen.
Film Martin Scorcese Silence 2017 Ondraaglijke stilte Ik raad u aan om de film Silence over verborgen christenen in Japan, die sinds begin februari in de bioscoop te zien is, […]
Het vorig jaar gehouden referendum over het vredesakkoord in Colombia bleek een markant moment voor religieuze leiders en een uitgelezen impuls voor hun betrokkenheid bij het openbare leven in het land. Hoe zag het religieuze spectrum er voorafgaand aan de stemming uit en hoe konden de religieuze leiders van zich laten horen tijdens het openbare debat?
Leiderschap in onze tijd lijkt soms een onmogelijke opgave. In de publieke sector, in het bedrijfsleven en binnen religieuze organisaties weten leiders dat ze het niet uitsluitend van hun charisma moeten hebben. De meeste moderne leiderschapstheorieën en managementgoeroes benadrukken het belang van wederkerigheid. Leiderschap is het proces waarin leider en volgers elkaar beïnvloeden, en zeker niet (meer) het zo slim en efficiënt mogelijk manipuleren van je groep. En dat is ook een vruchtbaar perspectief op leiderschap.
Een land als Zuid-Afrika komt op mij heel wat patriarchaler over dan ik in de Nederlandse context gewend ben. Maar of dat ook werkelijk zo is?
Wat heeft de spirituele en religieuze nalatenschap van een voormalig Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties hedendaagse leiders te zeggen? Meer dan je zou denken.
De bijna vierhonderd jaar durende koloniale overheersing van de machten Spanje en de Verenigde Staten van Amerika heeft in de Filipijnen diepe religieuze en politieke sporen getrokken. In de jacht op ‘goud, peper en de ziel’ bedienden kolonisators zich van het kruis en het zwaard, de Bijbel en het geweer. Leven onder koloniaal bestuur heeft in hoge mate de humaniteit en identiteit van het Filipijnse volk bepaald. De slavernij en dienstbaarheid waaronder men gebukt ging, heeft tevens geleid tot een worsteling om zich hiervan te bevrijden en de Filipijnen om te vormen tot de eerste christelijke natie in Azië.
Missionair werkers spreken graag over de transformerende kracht van het evangelie in de samenleving. Het omgekeerde is natuurlijk eveneens waar. De maatschappij verandert ons, wat we als goed nieuws ervaren en hoe we daarover spreken. Die wisselwerking van evangelie en cultuur – meestal aangeduid als contextualisatie – leidt in zendingskringen van oudsher tot veel debat.*
‘In de afgelopen vijfentwintig jaar zijn meer moslims tot geloof gekomen dan in de hele periode ervoor’, stelde Rick Love, internationaal directeur van Frontiers, in 2000.1 Op zich niet eens zo’n hele grote claim als je bedenkt dat het aantal moslims dat christen werd voor die tijd praktisch nihil was.
