De Europese verkiezingen (6–9 juni 2024) vinden plaats in alle landen van de Europese Unie. Nederland gaat op 6 juni naar de stembus. Europa lijkt vaak ver weg. Toch koos Tineke Strik (GroenLinks-PvdA) ervoor om juist daar parlementslid te worden.
Vanaf eind maart heeft het Bijbels Museum een tentoonstelling EXODUS op Buitenplaats Doornburgh te Maarssen. Het bijbelboek blijft kunstenaars inspireren tot verbeelding van slavernij en bevrijding, heimwee en verlangen, identiteit en de innerlijke reis.
In dit tweeluik blikken ds. Otto Ruff en ds. Sjaak van ‘t Kruis ieder op hun wijze in een bijdrage over verzoenend spreken en samenwerken terugen vooruit. Deze predikanten, een van Molukse en een van Nederlandse zijde, werkten allebei als functionarissen in de Commissie Contact Molukse en Nederlandse Kerken. Binnen de Molukse setting wordt dit aangeduid als musjawarah: samen het gesprek aangaan totdat je er samen uitkomt.
In de context van zorgzaam met elkaar omgaan wil ik u, in grote stappen, meenemen op een reis die de Molukse gemeenschap in Nederland de afgelopen zeventig jaar heeft afgelegd. Een reis waarin een gemeenschap dacht dat haar verblijf hooguit zes maanden zou duren. Een reis die in 1951 begon met de overtocht van ex-KNILmilitairen en hun gezinnen, samen 12.500 in getal.
De Geredja Indjili Maluku (GIM) is als Molukse kerk in Nederland opgericht op 25 november 1952. Het is het historisch gevolg van de dekolonisatie van Nederlands-Indië en de proclamatie van de Republik Maluku Selatan, Republiek van de Zuid-Molukken, op 25 april 1950.
Zomaar het relaas over een periode van acht jaar van een echtgenote van een hulpprediker die dertig jaar dienst deed in Noord-Celebes, Indonesië. Een dagboek dat Lien Langevoort begon nadat zij, na elf dienstjaren, haar oudste twee kinderen naar Nederland bracht, nog een jaar bij hen bleef en ze daarna achterliet. Het dagboek wordt ingeleid met een historische beschrijving van de familie Langvoort-Besselaar door samenstellers Ruijs en Tom van de End. Het dagboek is eenvoudig geschreven. Soms in de vorm van schrijven aan haar twee kinderen, dan noemt ze haar man Pa. Soms gewoon, als aantekeningen voor haarzelf. Over hoe ze in de loop der jaren steeds meer van haar man is gaan houden. Ze schrijft zonder aanhef, en in 1902 regelmatiger dan in het laatste jaar.
Samen met mijn vrouw bezocht ik haar in een van de asielzoekerscentra in Nederland. Ze kreeg niet zo lang geleden eindelijk een status – een ‘positief ’ zoals ze dat zelf aangaf – na een ingewikkelde procedure bij de IND.
De huidige woningcrisis is veel meer dan de humane en materiële verschijningsvormen die daar doorgaans aan worden geplakt. Deze crisis, die zich wereldwijd ontvouwt, de crisis van het trekken naar […]
Lang geleden spraken wij thuis over ons huis als ‘onze hut’. Later, op school, werd mij geleerd wat het verschil was tussen diverse woorden voor huis. Hutten stonden ver weg, in Afrika. Toen ik in 1977 vertrok naar Tanzania leerde ik de Maasai-hutten kennen: ovaal met rondingen, een ingang, een kleine corridor, en dan de berookte ruimte met twee grote bedden – verhogingen bedekt met koeienhuiden – met daartussen de drie stenen voor het altijd smeulende vuur, het hart van het huis.
