De schrijver neemt ons mee op zijn zoektocht door het leven met een paar getekende lijnen die telkens terugkeren in dit boek: een neerdalende lijn en een opgaande lijn met […]

Geert Grote wordt in de inleiding op Leven van Geert Grote door Frank de Roo omschreven als geestelijke vader van Thomas Kempis. Thomas Kempis heeft zijn bewondering voor Geert Grote […]

Dat Titus Brandsma niet in de beslotenheid van het karmelietenklooster bleef, en zijn vleugels tot ver buiten de Karmelietenorde uitsloeg, toont deze bundel. Brandsma was een veelzijdig persoon. Hij was […]

Gaandeweg, de beroepsvereniging voor geestelijk begeleiders, vierde haar 12,5 jarig bestaan. Daarom maakte het bestuur een selectie uit het grote aanbod van ervaringsverhalen over geestelijke begeleiding. Deze verhalen zijn geschreven […]

Binnen het jaarthema ‘Leven in contrasten’ gaat het juninummer van Herademing over ‘waarheid en leugen’.

Johannes schrijft: God doet je het goede van binnenuit en op zijn goedheid kun je altijd rekenen. Dat is zijn innerlijke waarheid, die naar buiten komt in wat Hij zegt en doet. Jezus is zo vol van Gods genade en waarheid dat er geen plaats is voor iets anders. Zoals Jezus en God in elkaar opgaan, zo kun je in hen opgaan: dit is de laatste waarheid over ons leven. Daardoor kun je ook ‘waarheid doen’. Het tegenovergestelde is: een leugen-leven leiden.

Als eerste geef ik een waarschuwing aan iedereen die de cover van ‘Katholiek, de beeldcultuur van het katholicisme’ ziet: Laat je niet afschrikken door de eerste indruk. Dit geldt met name voor kunstliefhebbers en niet- of voormalig gelovigen. Het boek doet uiterlijk misschien ouderwets klassiek aan maar op het tweede oog stap je in een aangename tijdsmachine.

Hij wordt de ‘doctor seraphicus’ genoemd, Bonaventura (1221-1274). Is het omdat hij in zijn contemplatieve oeuvre zo vaak zinspeelt op de serafijnen? In zijn boek ‘deDe reis van de ziel tot in God’ is de seraf met zijn drie keer twee vleugels het compositie-motief voor het hele werk, zowel naar vorm als naar inhoud. Ik word steeds weer tot dit ‘stille tijd ’ boekje’ getrokken en hoop dat ik in deze blog iets van vonken kan laten overspringen: – seraf komt tenslotte van saraf, vuur.

We leven in donkere tijden. De wereld wordt steeds donkerder. Alles lijkt buiten proporties, verloren, alles valt uit elkaar. Is er voor iedereen een plek onder de zon? Cláudio Carvalhães breekt een lans voor ‘theopoëzie’ die juist ontstaat ‘in de nacht’ en ingezet wordt als een strijdbaar lied van liturgie: om God te vinden in een wereld van ‘afgedankten’.