Premium

Waar is God?

Bij Jesaja 40,1-11

In deze bijdragen ‘Met de kinderen’ voor Advent wordt aangeknoopt bij de lezingen uit Jesaja. In dit geval bij Jesaja 40,1-11. Wie het gemeenschappelijk leesrooster volgt, kan de bijdragen voor deze zondag en tweede Advent omwisselen.

Ooit lag het dorp Sion vredig te dommelen in een dal. De mensen haalden water bij de bron in het midden van het dorp. Ze begoten er hun tuinen mee. De groenten groeiden als kool en het fruit rijpte overvloedig aan de bomen. Bloemen geurden in het gras. Met schapen en geiten trokken de herders de heuvels in om ze daar te weiden. En was het een hete dag geweest, hadden ze weinig voer kunnen vinden en verging een lammetje van de dorst, hup, dan nam een sterke herder het in zijn arm en bracht het veilig terug naar het dorp, naar de bron en het sappige gras. Toen zijn er soldaten gekomen. Wie kon, vluchtte de heuvels in. Er zijn herders doodgeschoten, ja zelfs ook vrouwen en kinderen. Het dorp werd in brand gestoken en de soldaten slachtten de dieren en aten ze op. Toen er niets meer te roven viel, trokken de soldaten weer verder. Langzaam keerden de overgebleven bewoners terug uit de heuvels. ‘Waar was God?’ zeiden ze tegen elkaar. ‘Die zou ons toch beschermen? We hebben daar vaak over horen vertellen.’ De mensen probeerden hun huizen weer te repareren. Sommige hadden wat schapen en geiten weten te vangen, die opgejaagd door de heuvels zwierven. Er was zelfs al weer een lammetje geboren, dat voorzichtig door een oude vrouw naar de bron werd gedragen om te drinken. Het knabbelde aan het malse gras en de bloemen bij de bron – die waren uit zichzelf weer opgekomen.

‘Ik weet niet waar God was,’ zei de oude vrouw toen. ‘Maar ik geloof dat God nu wel hier is,’ sprak zij met een plechtige en duidelijke stem.