Zo vrolijk
Bij Lucas 1,39-56 / Lucas 1:39-56
Voor de derde zondag van de Advent, zondag Gaudete
Suggesties
Op deze zondag Gaudete is de schriftlezing vol van blijde verwachting. Mocht u in de kerk met liturgische kleuren werken, dan kan het (baby-)roze gemeenteleden verrassen omdat we het zelden zien. Misschien kan de orde van dienst op roze papier worden afgedrukt?
Vreugde en beweging vallen op in de tekst. Het verhaal zou ook zo in de vorm van een musical kunnen worden gegoten.
In veel kerken zal een adventsproject en een ritueel rond het aansteken van adventskaarsen al een deel van de liturgie met kinderen bepalen.
Verhaal
‘Oeh!’ zegt buurvrouw Liesbeth en ze aait met een hand over haar dikke buik.
Saar kijkt verbaasd. ‘Schopt de baby?’ vraagt ze. Saar wil alles weten over de baby in de buik van de buurvrouw.
‘Ja,’ zegt buurvrouw Liesbeth, ‘of misschien maakte de baby een sprongetje van blijdschap, dat kan ook.’ Buurvrouw Liesbeth lacht.
Het deed blijkbaar geen pijn, denkt Saar.
Ding dong! De bel gaat. Saar doet open voor buurvrouw Liesbeth. Er staat een mevrouw met rode wangen en een grote glimlach voor de deur. ‘Hoi,’ zegt ze, ‘ik ben Mirjam en wie ben jij?’
‘Ik ben Saar.’
Samen lopen ze de woonkamer in. ‘Hallo,’ zegt Mirjam. Buurvrouw Liesbeth antwoordt met ‘Oeh!’ en grijpt nu met twee handen naar haar buik. ‘Nounou,’ zegt ze, ‘die kleine is duidelijk blij dat je er bent, en ik ook! Dag, nicht van me. Wat zie jij er gelukzalig uit!’
Mirjam lacht en tot verbazing van Saar begint ze opeens te zingen: Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk, ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk was ik nooit!
Saar kijkt van buurvrouw Liesbeth naar Mirjam en moet hard lachen. Want wat doet buurvrouw Liesbeth? Ze gaat staan en begint te dansen met haar dikke buik. En dan zingt Mirjam opeens een ander lied: Nee, ik leef niet in een wereld zonder Jou!
Zo gaat het nog even door.
Dan valt buurvrouw Liesbeth haar nicht Mirjam in de armen en met hun buiken staan ze tegen elkaar aan. ‘Dat wordt wat,’ zegt Mirjam, en ze aait over de buik van buurvrouw Liesbeth. ‘Wacht maar,’ zegt buurvrouw Liesbeth, ‘nog even en jij spant de kroon.’
Saar begrijpt niet wat de buurvrouw bedoelt, maar ze wordt er wel erg vrolijk van.
Maria Elisabet
