Wanneer ik Adam en Eva in beeld probeer te krijgen, komen er drie conventionele plaatjes op mijn netvlies. Het sublieme naakt van Dürer in Madrid, de schaamte op een ets van Rembrandt, en ten slotte twee blote, radeloze mensen die het paradijs worden uitgezet. Dat is driemaal naakt en wat de laatste scène betreft, is het voor die mensen driemaal niks. Ze worden met schade en schande beladen weggestuurd uit Gods lusthof en hebben zelfs geen kleren om aan te trekken. Om dat nog eens goed te benadrukken worden op de bronzen deuren in de Dom te Hildesheim (1015) de
Het volledige Premium-artikel lezen?
Dit artikel is voor Premium-leden.
Log in en lees onbeperkt alles op Theologie.nl. Nog geen lid?
Krijg toegang tot ruim 11.500 artikelen, waaronder verdiepende vakinhoud, preekschetsen, exegeses, kindermomenten en preekvoorbeelden.
Bekijk Premium >
InloggenLid worden