Erik Meganck is een Vlaams filosoof en theoloog die enkele jaren geleden het publieke intellectuele domein bestormde met zijn boek ‘religieus atheïsme’ (2021) waarvoor hij de prijs van het beste spirituele boek ontving. In dat boek maakt hij een rondje langs de velden van grote moderne denkers en vroeg zich af waarom -ondanks al het (post)modernisme- men er niet in slaagde God uit het Westerse denken te bannen. Hij concludeerde dat geen van deze grote denkers ooit de stelling heeft geponeerd dat God simpelweg niet bestaat, maar dat ze vooral gekant waren tegen het richtingloze Westerse metafysische denken.

Vrouwe Wijsheid raakte in de post-reformatorische theologie in de vergetelheid. Toch was ze een prominente figuur in de wijsheidsliteratuur, waaronder het bijbelboek Spreuken. Daar wordt ze omschreven als een partner van God, een profetes, als geestkracht en als eersteling van de schepping. Met haar veelzijdige figuur reikt ze een inclusief godsbeeld aan en daarmee een godsbeeld waar volgens Kitty Bouwman momenteel veel behoefte aan is.

In de vorige bijdrage werd geprobeerd de diversiteit met hulp van lagen, kleuren, nummers en vragen in te kaderen. Hier wordt diversiteit beschreven door op het taalgebruik van gelovigen te letten. Hoe spreek je – spiritueel – over God, jezelf en de wereld?

Bij ‘geloofsdiversiteit’ gaat het over ons Godsbeeld, mensbeeld en wereldbeeld. Hoe verschillend kijken we naar en denken we over God, onszelf en onze wereld. Om daar wat helderheid over te krijgen, het wat te omkaderen, is ‘God 9.0’ bedacht en geschreven. Het oorspronkelijk Duitse boek is door de auteur van deze bijdrage in 2018 vertaald.

‘God is nooit echt verdwenen,’ schrijft de filosoof Erik Meganck tegen het einde van zijn onlangs verschenen boek God: Naar een andere filosofie. ‘Die Naam is zo weerbarstig…’.

We beginnen dus nu aan een boekje over denken over God, over de Naam. Goed, maar is dat nog wel nodig? Kan dat zelfs nog wel? Niet dat het taboe zou zijn, nee, merkwaardig genoeg loopt de boekenmarkt over van titels over God en godsdienst. Iedereen schrijft over God tegenwoordig. Sinds kort bestaat het prestigieuze Journal for Continental Philosophy of Religion (Brill). Dat betekent dat er in elk geval interesse wordt getoond in dat filosofische terrein. Theologen, natuurlijk, maar ook filosofen, wetenschappers, politici, kunstenaars en nog anderen kunnen er niet over zwijgen.

Drie initiatiefnemers – Jelle Huismans, Margriet Westes en Arnold Smeets – hebben ervoor gezorgd dat 32 schrijvers samen 47 korte, puntige bijdragen schreven over de Geloofsbelijdenis van Nicea. Steeds namen de auteurs een paar woorden uit de belijdenis voor hun rekening, waarover zij twee à drie pagina’s schreven. Dat maakt het tot een zeer toegankelijk boek. Met dank daarvoor: ik heb het met plezier gelezen en hier en daar zinnen onderstreept en smileys of kruisjes gezet bij uitspraken die mij boeiden of juist tegenstonden.

Het boek Verblijven in de ziel van Esther Stoorvogel is een geweldige uitdaging om je innerlijke relatie met God als je hemelse Vader meer en meer te verdiepen. Het beeld van de ziel als een burcht met zeven verblijven spreekt heel erg tot de verbeelding. Zeker om de ontwikkeling van je geestelijke leven te zien als een reis door die verblijven op weg naar het hart van de burcht: de troonzaal. Het uiteindelijke doel van een kind van God is om zó dicht bij Hem te zijn, dat we volkomen één met Hem zijn. Vandaar dat de subtitel van het boek ook treffend gekozen is: De innerlijke reis naar het hart van God.

Oudtestamenticus Peter Enns, die ik als mijn mentor en vriend beschouw, heeft me aangemoedigd om de Schrift met nieuwe vragen te benaderen, zoals: ‘Wat als de Bijbel gewoon goed is zoals hij is? … Niet de nette alles-is-in-orde versie die wij creëren, maar de rommelige, ongemakkelijke, rare, oeroude Bijbel die we eigenlijk hebben?’ (Peter Enns, Omdat de Bijbel het zegt. Barneveld: Plateau, 2017, p. 20)