Als het nu eens zo is… (deel 1)
Gedichten en gedachten over God[1]
Geloof is bepaald niet vanzelfsprekend. Niemand hoeft zicht te generen als hij of zij niet gelooft. Wie gelooft, heeft een relatie met God en die heb je niet zomaar, die moet groeien. Over geloof verbaas ik me meer dan over ongeloof.
Daarbij komt dat God niet enkel een bron van vreugde is. Geloof stelt mensen ook op de proef. God is geen makkelijke kostganger. De omgang met Hem maakt kwetsbaar. Een geloofsrelatie onderhouden is niet zelden een gevecht waarin het erop of eronder is.
Gedicht: ‘Ken je mij…?’ (fragment)
Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ogen die door de zon heen kijken
Zoekend naar de plek waar ik woon
Ben jij beeldspraak voor iemand
die aardig is, of onmetelijk ver,
die niet staat en niet valt
en niet voelt als ik,
niet koud en hooghartig
Hier is de plek waar ik woon
Een stoel op het water,
Een raam waarlangs het opklarend weer
Of het vallende duister voorbij vaart.
Heb je geroepen?
Hier ben ik
…
Ik zou een woord willen spreken
Dat waar en van mij is
Dat draagt wie ik ben
Dat het houdt
Ik zou een woord willen spreken
Dat rechtop staat als mens die mij aankijkt en zegt
Ik ben jouw zuiverste zelf,
Vrees niet, versta mij, ik ben, ik ben
Huub Oosterhuis
Fragment uit ‘Ken je míj,’ een lied bij Psalm 139
Nederlandse theoloog, dichter, ex-jezuïet en priester, 1933
Uit ‘Jij die mij maakt,’ (Utrecht: Uitgeverij Ten Have, 2009).
Gedachte: ‘To be or not to be’
Gekend willen worden!
Dat lijkt me wel zo ongeveer de diepste drijfveer
achter het verlangen een relatie aan te gaan
Dat iemand je aankijkt en kent…
Iemand bij wie je je veilig voelt
omdat er liefde in het spel is
Wat ken je jezelf?
Huub Oosterhuis zoekt hier het gesprek met
‘Ogen die door de zon heen kijken
zoekend naar de plek waar ik woon’ –
Zou er iemand zijn?
Zie jij mij?
Heb jij iets met mij?
Kan ik van je op aan?
‘Heb je mij geroepen? Hier ben ik…’
Oh, als er toch eens ergens iemand zou zijn
op wie je kunt bouwen
die je kent en je de waarheid zegt
en je niet laat vallen
Nooit niet!
Wat zou dat goed zijn
voor jezelf en je zelfvertrouwen
Wat zou je daar aan groeien!
Zou dat niet de diepste drijfveer zijn
achter het verlangen naar God
er te zijn…
ook zélf?
Henk Kroese is emeritus predikant.
Noot
[1] Dit is een fragment uit Henk Kroese’s ‘Als het nu eens zo is…’ (Kampen: Uitgeverij Van Warven, 2022).
