‘Ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is… bruin!’ klinkt het door de bus. Meteen begint de halve klas allerlei dingen te roepen. ‘De boomstam waar we net langsreden!’ ‘De tas van Laurens!’ ‘De schoenen van juf!’ ‘De jas van de buschauffeur!’ Jan heeft het geraden. Het was Laurens’ tas. ‘Nou, Laurens, dat had je zelf natuurlijk ook wel kunnen zien!’ roept Daan tegen Laurens. Laurens kijkt boos. ‘Ik doe niet mee met dit spelletje!’ roept hij. Ik houd niet van ‘ik zie, ik zie, want ik zie helemaal niets!’ ‘Zet dan ook je bril op, sufferd!’
Het volledige Premium-artikel lezen?
Dit artikel is voor Premium-leden.
Log in en lees onbeperkt alles op Theologie.nl. Nog geen lid?
Krijg toegang tot ruim 11.500 artikelen, waaronder verdiepende vakinhoud, preekschetsen, exegeses, kindermomenten en preekvoorbeelden.
Bekijk Premium >
InloggenLid worden