Biografie en geestelijke begeleiding
Fragment van een biografie
Een tijdje geleden had ik als mentor een kennismakingsgesprek met een jonge, beginnende predikant. Zelf ben ik 57 jaar oud en al 28 jaar predikant in de Protestantse Kerk. Ik ben wel vaker mentor geweest, maar tijdens deze kennismaking werd ik ineens geraakt door het besef: jij staat aan het begin en ik sta aan het eind (ook al heb ik nog een jaar of 10 te gaan als predikant).
En nog confronterender was de volgende gedachte, die ik onuitgesproken liet: ik ben eigenlijk heel moe, ik ben blij dat ik niet meer aan het begin sta. Later reflecteerde ik op dit gebeuren. Ik ben inderdaad moe van mijn gedraaf, moe van het in stand houden van een verbrokkelende kerk. Maar ik ben niet moe van de kern van waar het om draait: het zoeken en vormen van gemeenschap rondom de ontmoeting met de Ene. Terugkerend bij die bron, iedere keer opnieuw, groeit er een onderstroom in mijn leven. Vanuit die onderstroom kan ik ook aanvaardend kijken naar mijn moeheid en mijn gedraaf. Kort daarna las ik de woorden in Filippenzen 4:4: ‘Laat de Heer uw vreugde blijven; ik zeg u nogmaals: wees altijd verheugd.’ Gelouterde vreugde, die woorden kwamen bij me op.
