In deze bijdrage ga ik in op twee gebeurtenissen uit het leven van Hildegard waarin er sprake is van hoop en wanhoop. Deze gebeurtenissen hebben te maken met haar roeping tot profetes. Rond haar veertigste levensjaar ontving Hildegard van God in een visioen de opdracht om zijn wegen bekend te maken in een tijd van geloofstwijfel. Deze opdracht kon zij echter niet vervullen, omdat de middeleeuwse vrouw gezien werd als ondergeschikt aan de man. En daarom kon zij met haar profetische opdracht niet in de openbaarheid treden.

Hoop doet leven: iedereen kent die uitdrukking wel. Wie hoop heeft, heeft uitzicht. Uitzicht op iets wat er nu nog niet is, maar in de toekomst misschien komt. Wie hoopvol is, heeft er vertrouwen in dat dat toekomstige zich op enig moment zal aandienen. Hij of zij verlangt ernaar en leeft uit dat verlangen. Hoop is een belangrijke bron van energie. De vraag is wel, waar die energie op gericht is. Wat is nu eigenlijk het ‘object’ van de hoop? Hoop je op succes, een geslaagd resultaat of een goede afloop? Maar wat bepaalt of iets geslaagd of goed is?

What is hope? Hope is commonly presented as a feeling—an expectation regarding a future that instills a sense of gladness. Whatever happens, things will somehow turn out well. Who would fail to appreciate being offered something that is hopeful? Yet the person who extends hope does not do so on the basis of some superior knowledge about what awaits another; rather, hope is a gesture of support, a performative speech act.

Bidden kun je overal, op elk moment. In de oudheid was dat anders. Daar waren plaatsen die ‘heilig’ waren en waar een taboe op rustte: zo’n plaats was de woon- […]

Evolutie en schepping Pierre Teilhard de Chardin werd gefascineerd door de wording van het leven op aarde. Hij stelde de vraag naar de zin van de ontwikkeling van de aarde […]

De Canadese historicus en oud-politicus Ignatieff was vijf jaar geleden uitgenodigd om een lezing te geven over rechtvaardigheid en politiek, tijdens het Psalmenfestival in Utrecht waar alle 150 psalmen uitgevoerd […]

In Ignatius van Loyola, levenswijsheden biedt Nikolaas Sintobin een inleiding op de spiritualiteit van Ignatius van Loyola. Een aanrader voor wie daarmee wil kennismaken.

Van de 38 jaar bij de Koninklijke Marine bracht Matthieu J.M. Borsboom vele jaren op zee door. Maar hij was ook langdurig in Afghanistan. Vele uren stond hij op wacht: op de brug van schepen, varend en aan de wal, en op kazernes. Het geloof als leidend principe – hij groeide op in een warm nest, een rooms katholiek gezin met een oecumenische inslag – heeft hem hierbij altijd vergezeld. Herademing vroeg hem, als oud beroepsmilitair én actief rooms-katholiek, om een bijdrage voor dit themanummer ‘Waken’.

Compassie is meer dan medelijden – het is een actieve, betrokken houding naar zowel anderen als jezelf. Het betekent dat je niet alleen ziet en hoort, maar je ook laat raken en in beweging komt. In dit artikel onderzoekt theoloog Mirjam Dirkx hoe compassie de balans tussen zorg voor anderen en zelfcompassie beïnvloedt en hoe je dit praktisch toepast in je dagelijks leven.