“Aan ‘t eind der pelgrimsreize zal voor mijn oog verrijzen uw grote eeuwigheid. O eeuwigheid, gij schone mijn hart wil in u wonen, het vindt geen thuis in deze tijd.” Deze strofe van Gerhard Tersteegen, de laatste van lied 244 uit het Liedboek, werd door Dietrich Bonhoeffer en zijn familie zeer gewaardeerd als verjaardagslied. In 1929 eindigde Bonhoeffer zijn afscheidspreek in Barcelona zelfs met dit ‘lievelingsvers’. In dit artikel onderzoekt Kick Bras wat de overeenkomsten en verschillen zijn tussen Terstee-gen en Bonhoeffer als het gaat om hun visie op en waardering van de eeuwigheid.

Jeanine Vermeulen (1951) is opgegroeid in een groene omgeving en dat heeft haar uiteindelijk bij de Groene Kerk gebracht, waar zij als theoloog aandacht vraagt voor bewust omgaan met de natuur en met elkaar. Daar is niet veel rijkdom voor nodig, wel bewust keuzes maken en de moed om wendingen in je leven toe te laten. Wanneer mensen werkelijk op elkaar betrokken zijn, vertelt ze, gebeurt er iets dat groter is dan henzelf.

Recensie van Peter Nissen, Charles de Foucauld, broeder van alle mensen, zijn leven en zijn spiritualiteit.

Noud Fortuin werd geboren in het lichaam van een meisje, maar kwam erachter dat hij eigenlijk een jongen is. Tijdens zijn transitie speelden kerk en geloof een belangrijke rol. Inmiddels zet hij zich in om een plek te creëren voor lhbtqi’ers die in minder tolerante kerkelijke omstandigheden verkeren.

Alle eeuwen door hebben mensen gezocht naar een manier van omgaan met wat hen overstijgt. Wonderen fascineren ons: ‘begrijpen’ is hier niet aan de orde, ‘verwonderen’ wel. Alles wat we […]

De filosoof Nusselder vindt dat het wezen van mens-zijn ‘gemis’ is. Daaruit komt zijn verlangen voort naar vervulling. Met het verlangen raken we aan de ziel van het menselijk bestaan. […]

‘Als twee mensen elkaar ontmoeten is de wereld niet meer dezelfde. Als twee mensen elkaar verstaan, dan heeft het leven zin.’ Deze beroemde uitspraak is afkomstig van de joodse denker […]

Om het ene woord, het Woord waarnaar de mens verlangt, te kunnen spreken, moet de mens zwijgen. Pas als de ziel stil is, kan het Woord, dat Christus zelf is, gezegd worden. Het zuiverste zelf van de mens spreekt zich uit als weerspiegeling van Gods aanwezigheid.

Ik ben een geordineerde maggidah, vertelster van inspirerende Joodse verhalen. In het achttiende-eeuwse chassidische Oost-Europa waren rondtrekkende maggidim al populair, toen mannen, en tegenwoordig, na een opleving van het neo-chassidisme in onze moderne westerse wereld, ook vrouwen. Door verhalen, bijvoorbeeld over chassidische rebbes, komt men dichter tot God en wordt men – door hun voorbeeld – een beter mens.