In het paleis woonden koning Baldewijn, prinses Berendientje en prins Karel. Er was ook nog een koningin, Grutje, omdat ze altijd ‘Grutjes’ zei. Nu was er iets vreemds aan de […]

Het was Kerstnacht, een bijzondere nacht. De sterren twinkelden als kleine speldenknoppen tegen de donkere hemel. Hoog boven het stadje, boven op een berg, stond een groot standbeeld. Het was […]

Er was eens een koning met een bordje. Dat bordje stond in de paleistuin. Er stond op geschreven: ‘Hier woont een echte koning’. Dat vond die koning namelijk, dat ‘ie […]

In de binnensteden duiken de felgekleurde windjacks van politieke partijen op. Bij mooi weer kan er zelfs een landelijk kopstuk met een hoopvolle blik en een hand vol folders op je af stappen, bedelend om de gunst van je stem. Ze zullen je misschien ook nog wel uitleggen waarom die ánder toch zeker niet aan de knoppen van de samenleving moet dragen. Maar waarom willen we eigenlijk zo graag leiders? Een oude Bijbelse parabel werpt een frisse blik op de verkiezingen.

Engel zijn is niet altijd leuk. Het is mooi als het goed gaat. Maar als het niet goed gaat, berg je dan maar. Dat wist de engel Engelbertus maar al […]

‘De hemelse kus’ past bij het verhaal van de verloren zoon (Lucas 15,11-32). ‘Geldwolf’ Hans verliest zijn menselijkheid. Door de liefde van zijn vader wordt hij genezen. Hans vond het […]

In zijn boek ‘Churches and the Crisis of Decline’ geeft Andrew Root het fictieve verhaal van hoe een kerksluiting anders had kunnen verlopen. Root is hoogleraar Youth and Family Ministry aan het Luther Seminary (St. Paul, Minnesota). ‘Churches and the Crisis of Decline’ is het vierde boek van een serie waarin Root de inzichten van de Canadese filosoof Charles Taylor vertaalt naar de kerkelijke praktijk. In dit deel en het deel ervoor spreekt ook de socioloog Hartmut Rosa een geducht woordje mee.

Dat de verkiezingsuitslag voor de Tweede Kamer van afgelopen november, voor veel mensen erg hard aankwam, merkt ook theoloog-columnist Alexander Noordijk. Het is makkelijk om op zulke momenten in harde taal te verzanden; om zelf uit te gaan sluiten, wanneer je je uitgesloten voelt. Hoe kunnen we hiermee omgaan?

Het is bijna lente. Hoewel de temperatuur op het moment van schrijven niet ver boven nul uitkomt, schijnt de zon al uitbundig en is er overal uit de grond een schitterende kleurenpracht van bloemen opgekomen. De dagen worden langer, de natuur loopt uit – nu nog voorzichtig, straks in uitbundig groen. In deze column bespreek ik twee middeleeuwse gezangen die de hernieuwde natuur op aanstekelijke wijze in verband brengen met de opstanding van Christus of met spirituele groei. Beide zijn geschreven in de twaalfde eeuw, het ene door Adam van St. Victor (circa 1112-circa 1192); het andere door Hildegard van Bingen (1098-1179).