Theo van Staalduine schreef een preekschets voor biddag. De centrale tekst komt uit Lucas 11:1. ‘Heer, leer ons bidden.’

Dankdag, wanneer ook maar, op woensdag of zondag, is een mooie gelegenheid God te danken en te vieren, wat gegroeid en geoogst is, dat mensen werk hebben en voorbede te doen voor ons land in de stikstofproblematiek, omgaan met het boeren en voorbede voor de verkiezingen. Deze preekschets van Anja van Geerenstein biedt ook aanzetten voor vieren met kinderen.

In deze preekschets van Egbert Terpstra staat Gods heerlijkheid centraal (Lukas 2:9b). God komt in Christus heerlijk, maar is ook raadselachtig én reddend aanwezig. Een uitdagend thema waar zo vaak Gods áfwezigheid wordt ervaren in onze cultuur.

Nadat Jezus op de dag dat Hij opstaat aan al zijn discipelen verschijnt en de instructie uit de Schrift hun een bevrijdend inzicht geeft, ontvangen ze de opdracht te getuigen en de belofte dat de Geest hun kracht zal geven. Op die opdracht leg ik de nadruk, hoewel het verleidelijk is dit compacte verhaal (‘een commissioning story’) na te vertellen.

Op deze eerste Adventszondag staat de prediking van Johannes de Doper centraal. Evenals de oudtestamentische profeten spaart hij zijn hoorders niet: omdat ze zich erop beroemen Abraham tot vader te hebben, maar er niet naar leven, noemt hij hen ‘adderengebroed’. Bert Aalbers gaat in deze preekschets voor Advent uitgebreid in op de woorden van Johannes.

Na de doop in de Jordaan wordt Jezus door de Geest naar de woestijn geleid. De oude kerk heeft gezegd: de verzoeking in de woestijn is het begin van de lijdensweg van Jezus.

Deze schets past bij Epifanie én de lijdenstijd. Epifanie: de verschijning van de Heer; er wordt vooral gedacht aan hoe de Heer op aarde wandelde in leven en (wonder)teken, in woord en wandel: zijn leven als getuigenis over wie God is, God zelf die mens werd. Om te lijden voor ons. In de Lutherse Dienstboeken zijn we dan al in de 70 dagen voor Pasen. Deze zondagen worden doorkleurd met het paars van de lijdenstijd. 

De viering van Goede Vrijdag is de tweede van het Paastriduüm en gaat verder, waar we donderdag zijn gebleven. Traditioneel wordt er niet ‘gepreekt’ op Goede Vrijdag, maar leest men het lijdens-evangelie óf mediteert aan de hand van de kruiswegstaties óf de zeven kruiswoorden. 

Veel gelijkenissen vertellen over Gods koninkrijk en ze eindigen met een verrassende wending die de hoorder, lezer, ons aan het denken wil zetten, tot een keuze wil uitnodigen of tot actie maant.