In het begin was de maaltijd is de titel van een uitdagend boek van de Amerikaanse theoloog Hal Taussig. De centrale these ervan is dat niet de boodschap, maar de maaltijd aan de wieg stond van het vroege christendom (als vroegjoodse sekte). Meer dan een ‘plaatje bij een praatje’ is de vroegchristelijke maaltijd als praktijk zowel een centraal gegeven in het leven van Jezus als in de vroegste gemeentes. Eigenlijk zou Haussig het willen omkeren: vroegchristelijk theologie is een ‘praatje bij een plaatje’ en dat ‘plaatje’ is precies de maaltijd. In het bijzonder komt dit tot uitdrukking bij maaltijden die een eschatologische, of breder gezegd ‘utopische’ oriëntatie kenden. Zij staan in deze bijdrage centraal.

Filistijnen, wie kent ze niet? De Filistijnen vormen een van de grootste vijanden van de Israëlieten, misschien zelfs wel dé vijand. Keer op keer leveren Israëlieten en Filistijnen slag met elkaar. En dan lezen we in Amos dat JHWH tot Israël zegt dat Hij niet alleen de Israëlieten uit Egypte heeft geleid, maar ook Filistijnen uit Kreta en Arameeërs uit Kir. Een vers dat nieuwsgierig maakt. Heeft JHWH iets goeds gedaan voor de Filistijnen?
Deze bijdrage van het nummer van Schrift verkent de rol die de Filistijnen spelen in de Bijbel van kaft tot kaft. Nou ja, dé Filistijnen. Filistijnen. En dé rol. Misschien een rol. Uitgangspunt is Amos 9:7, de methode die wordt gehanteerd is die van observeren van de letterlijke tekst en op basis daarvan (voorzichtige) uitspraken doen.

De redactie van Schrift krabde zich even achter de oren. Foute seks. Wat is foute seks in de Bijbel? Uiteindelijk lijkt toch alles ten dienste te staan van het Grote Verhaal, en is dan iets fout te noemen?

Bij geestelijke leiders met politieke macht denken de meeste mensen tegenwoordig waarschijnlijk het eerst aan Iraanse of Irakese ayatollahs. De gemiddelde westerling wordt niet blij van het beeld zoals ze dat leren kennen via de massamedia: hun invloed is groot en hun beleid erg conservatief; ze laten zich leiden door de Koran en de daarop gebaseerd tradities; ze gaan uit van de overtuiging dat voorschriften in de Koran eeuwigheidswaarde hebben; historisch-kritische relativering van de oude teksten is uit den boze; ze laten zich niets gezeggen door andersdenkenden, want ze ontlenen hun gezag aan Allah zelf.

Over moeilijke woorden gesproken. Het lijkt zo simpel: in de Bijbel draait het om ‘geloof’. Alleen is de vraag hoe het woord dat meestal met ‘geloof’ vertaald wordt opgevat moet worden.

Het is een breed gedeelde opvatting dat ‘geloven’ de kern is van het christendom, en – terecht of onterecht – zelfs van religie in het algemeen. ‘Gelovigen’ dat zijn religieuzen. De woordgroep ‘geloof’ (geloven, gelovig, geloof) heeft in het Nederlands een bij uitstek cognitieve betekenis gekregen: geloven is vinden dat iets waar is.

Genade is een uiterst belangrijk begrip in de christelijke traditie. Het speelt een voorname rol in het werk van grote namen als Augustinus en Luther en het werd in het verleden ten onrechte vaak gezien als het cruciale verschil tussen het christendom, de ‘religie van genade’, en het jodendom, een wettische religie waarin Gods zegen verdiend zou moet worden. Maar wat verstaan we nu precies onder genade?

Gender, LGBTQIA+, queer theologie, mannelijkheid versus vrouwelijkheid en meer. De redactie van Schrift heeft het onderzocht en plaatst het in een bijbelwetenschappelijke context.

In het tweede hoofdstuk van het boek Genesis wordt ons verhaald hoe vreugdevol de ontdekking van het gender was voor de mens. Het is ook een verhaal van voortschrijdend inzicht. Zelfs God lijkt pas gaandeweg te ontdekken wat goed is voor de mens. We zouden hieruit kunnen afleiden dat die ontdekkingstocht met dit verhaal nog niet is afgelopen.