De slotverzen van het boek Amos bieden onverwacht hoop na een boek vol oordeel. De hut van David zal worden hersteld, Israël zal de andere volken bezitten en in vrede leven en genieten van de opbrengst van het land (Amos 9:11-15). Deze verzen worden door Jakobus aangehaald als hij in Handelingen 15 betoogt dat niet-Joodse gelovigen niet belast hoeven te worden met het houden van de gehele wet. Ten opzichte van de Hebreeuwse tekst zijn er in het citaat in Jakobus’ pleidooi echter ingrijpende wijzigingen aangebracht. Hoe is dat te verklaren? Hoe functioneert het citaat precies in Jakobus’ betoog? Om dit te achterhalen, kijk ik eerst naar Amos 9:11-15 in de context van het Hebreeuwse boek van de twaalf profeten, vervolgens naar het gebruik van dit vers in twee handschriften uit Qumran, en ten slotte naar het citaat in Handelingen.

Al eeuwen wordt het Heilige Land bezocht door mensen uit het ‘westen’. Reizigers met een grote verscheidenheid aan achtergronden, motieven en denkbeelden, waaronder handelaren, diplomaten, militairen, pelgrims, toeristen en wetenschappers. De reisverslagen en het beeldmateriaal die ze tijdens hun verblijf in het gebied vervaardigden, vormen een interessante getuigenis van de locaties die ze bezochten, de avonturen die ze er beleefden en de ontmoetingen die ze er hadden. In deze bijdrage een impressie hiervan.

Sinds de zestiende eeuw wordt Johannes 17 aangeduid als het hogepriesterlijk gebed van Jezus. Maar waarom eigenlijk? En wat kan dit hoofdstuk uit het Johannesevangelie ons leren over de liturgie? De aanduiding ‘hogepriester’ wijst immers op een liturgische functie. In dit artikel wordt de relatie tussen Jezus zoals Hij verschijnt en bidt in Johannes 17 en het liturgisch gebed nader bekeken.

Een beschouwing over het verhaal in de Bijbel waarin voor het eerst over de èrèts gesproken wordt als het land (Kanaän). Dat verhaal staat in Genesis 11,27–13,18. Het is de Heer die daar tegenover Abraham over begint.

Het Nieuwe Testament, het tweede gedeelte van de christelijke Heilige Schrift, is een verzameling Joodse geschriften. Deze op het oog zo eenvoudige constatering levert de nodige ingewikkelde vragen op, zeker, […]

In samenlevingen en gemeenschappen op weg naar een betere toekomst, is het goede vaak de vijand van het betere. Waarom verder trekken als het nu prima gaat? Als veranderingen zich onontkoombaar aandienen en onzekerheid zich opdringt, is de impuls nog sterker: Laten we terugkeren naar hoe het was! Vroeger was toch alles beter? Numeri 11 biedt een verrassend perspectief op dat universele fenomeen.

Voor een (nog steeds te downloaden via het NINO) speciaal nummer van het vaktijdschrift Bibliotheca Orientalis schreef ik twaalf jaar geleden een overzicht van hulpmiddelen bij de bestudering van het Oude Testament (nummer 71 [2014], 361-370). Voor het internet is dat een lange tijd geleden. Voor mijn weblog gaf ik acht jaar later een update. Ik vroeg me af wat over is van de indertijd zinvol geachte digitale bronnen. Het resultaat daarvan geef ik hierbij door, waarbij ik de lezer niet zal vermoeien met wat er allemaal inmiddels achterhaald is of verdwenen.

Als er één ondeugd is die in het afgelopen decennium een opvallende comeback heeft beleefd, dan is het wel de hebzucht. Vooral vlak na de financiële crisis van 2008 kon je geen krant of tijdschrift openslaan, of er werd wel aandacht besteed aan deze slechte karaktertrek, die zich manifesteert als een buitensporig, onverzadigbaar, nietsontziend verlangen naar rijkdom.

Voor de westerse kerk is Hieronymus van Strido van grote betekenis vanwege de Latijnse bijbelvertaling die hij op zijn naam heeft staan. Sinds de zestiende eeuw staat zijn versie van de Schrift bekend als de Vulgata, hetgeen betekent ‘de algemeen verbreide’. Wat is het verhaal achter deze vertaling?