In de inleiding op dit themanummer leest u een korte aanduiding van de verschillende artikelen, waardoor al blijkt wat met ‘de geestelijke dimensie’ in de titel wordt bedoeld.

Er is een zeer oud verhaal in het Oosten dat gaat over een geheime muur. Deze muur stond er al eeuwen. Velen hadden al geprobeerd hem te beklimmen, maar slechts […]

‘En Hij sprak tot hen in gelijkenissen’ – in parabels, en parabolais staat er in het Grieks (Mat. 13,3). Jezus begint met een overbekend verhaal, dat over de zaaier. Hij vertelt de gelijkenis (13,3-8) en legt hem later uit (13,18-23). Tussen verhaal en uitleg is een tussenspel: de discipelen willen weten waaróm Hij de menigte, ‘vele menigten’ zelfs (13,2), gelijkenissen voorhoudt. Jezus’ antwoord verduidelijkt eigenlijk niet veel.

De geliefde, uitverkoren Zoon Bij Jesaja 42,1-7(9) en Matteüs 3,13-17 In het Matteüsevangelie noemt God zijn Zoon, in wie Hij een welbehagen heeft ‘de geliefde’ (Gr.: ho agapètos). De tekst […]

We weten best, dat we in de geloofsopvoeding van kinderen en jongeren rekening moeten houden met hun leeftijd en ontwikkeling. Maar wat dat concreet voor de inhoud en de werkwijze van die opvoeding betekent…? Daar valt nog wel wat te leren, via deze bijdrage wellicht.

In deze rubriek licht Marleen Hengelaar een kunstwerk uit, dat raakt aan de actualiteit van het kerkelijk jaar. Na Pasen stuurt Jezus zijn leerlingen de wereld in om zijn boodschap verder te brengen. Alle mensen worden opgeroepen ernaar te luisteren, het ter harte te nemen en weer verder te brengen, als gemeenschappen van gelovigen.

In de samenleving gaat het vaak over zorgverleners en zorgafhankelijken. Kijken we binnen de gemeente zo ook naar elkaar? Hoort diaconaat dan bij zorgverlening? Hier een veel ruimere, en vooral gelijkwaardiger visie op ons ‘dienstbaar zijn’.

Als het over inwijding van nieuwkomers in ons geloof, kerk en gemeente gaat, wat we hen willen léren, dan misschien wel eerst de vraag wat we zélf geleerd hebben. We noemen onszelf ‘volgelingen van Jezus’, maar waarin volgen we Hem dan? En hoe? In deze bijdrage gaat het over zulke vragen.

De gemeente is een geloofsgemeenschap, maar ook een pastorale gemeenschap: we zien naar elkaar om. We hebben – vaak, meestal… – de neiging dat te organiseren. Maar is dat nodig? Hoe is dat ‘omzien naar elkaar’ werkelijk bedoeld en vorm te geven?