De mooiste ster

Bij Matteüs 2,1-3

Verhaal

De kinderen zaten een beetje op te scheppen over de cadeautjes die ze hadden gekregen. Spelletjes, een boek, een verfdoos, zelfs een mobiele telefoon.

Sofie had een kettinkje gekregen met een gouden sterretje eraan met een steentje.

‘Waarom heb je dat gekregen?’ probeerde haar vriendinnetje Aagje.

‘Ik weet het niet,’ antwoordde Sofie. ‘Ik denk zomaar. Het is mooi en het steentje geeft licht.’

Dat was waar, het schitterde, je zag het ook als je niet keek. Maar het was niet ‘zomaar’, er was iets verdrietigs gebeurd. Er zou een zusje komen, of een broertje. Maar het ging niet goed: het kindje leefde niet. Toen zei de juf om haar te troosten dat dode kindertjes allemaal een ster aan de hemel kregen.

Elke dag ging Sofie als het donker werd kijken of ze een nieuwe ster zag. Maar er waren steeds veel wolken en dan zie je niet veel sterren. Haar moeder zei dat ze het wel een mooi verhaal vond van die ster, maar dat het niet echt waar was. Toch wilde Sofie het geloven en dus bleef ze naar de hemel kijken. En daarom had zij dit sterretje van goud gekregen: om altijd aan dat kindje te kunnen denken.

Toen Sofie het verhaal van de drie koningen hoorde, die op zoek gingen naar het kindje Jezus en die de weg wisten door een ster, kreeg ze een heel bijzonder gevoel. Ze dacht niet alleen aan het kindje dat er niet meer was, maar ook aan een ander kindje. Misschien zou dat bij hen thuis komen, of ergens dat ze het wist. Misschien was het wel ieder kindje dat geboren werd.

Maar het meest dacht ze aan een speciaal kindje. Een kindje speciaal voor haar. Ze vertelde het aan niemand, maar ze kon het niet vergeten.

Vraag

Sofies moeder vond dat het verhaal over dode kindertjes die een ster krijgen niet echt waar is. Wat vind jij? En is het belangrijk of het verhaal echt waar is of niet?