De reis van ons leven
Jezus reist in zijn leven heen en weer tussen twee plaatsen: Galilea en Jeruzalem. Die reis is niet alleen geografisch – een voettocht van vier dagen – maar ook symbolisch. Het is de weg van roeping naar bestemming, van begin naar hoogtepunt, van leven naar dood én opstanding. Het is de weg van de Mensenzoon, die ‘gekomen is om te zoeken en te redden wat verloren was’ (Lucas 19:10).
Vele verlorenen lopen achter Hem aan. Tot hen behoort Zacheüs. Onderweg roept Jezus hem. Ook anderen roept Hij bij name: Nicodemus, Bartimeüs, Maria Magdalena, Martha, en de bloedvloeiende vrouw. Net als de leerlingen krijgen ook zij een kans op een nieuw begin. Hun reis samen met Jezus vraagt overgave, keuzes, geloof tegenover twijfel.
Galilea
Die reis begint in het noorden van Israël, in Galilea. Een eenvoudige regio met velden en vissersdorpen, vol onrust en opstandelingen. Hier roept de Heer zijn leerlingen, geneest zieken, verdrijft demonen en verkondigt het Koninkrijk van God. Galilea staat voor begin, belofte en groei: de plaats van actie, vernieuwing en hoop. Vanuit hier verspreidt zijn boodschap zich.
Jeruzalem
Maar Jezus blijft niet in Galilea. Zijn weg leidt naar Jeruzalem, stad van tempel en macht. Jeruzalem staat voor crisis en bestemming. Daar vindt de climax van Jezus’ missie plaats. Jezus lijdt, wordt verraden, veroordeeld. Hij geneest er niemand meer, spreekt weinig, ondergaat de dood. Het contrast is scherp: van openheid naar confrontatie, leven naar lijden.
Terug naar Galilea
Toch eindigt de weg niet in Jeruzalem. In diezelfde stad vindt de opstanding plaats. De leerlingen worden teruggestuurd naar Galilea: daar begint iets nieuws. Dit heen en weer tekent het christelijk geloof: het leven als reis van roeping, strijd en vernieuwing.
Die weg tussen begin en einde, roeping en voltrekking is geen toeristische route, maar een spirituele reis. Jeruzalem is waar alles op scherp komt te staan, waar keuzes onomkeerbaar worden, waar geloof zich toont. Het pad vraagt moed, vertrouwen en volharding. Juist als het zwaar wordt. Maar achter Jeruzalem wacht Galilea opnieuw. Daar klinkt weer de roep tot leven. Het lijden voorbij.
We beginnen allemaal ergens in ons Galilea: vol enthousiasme, dromen, idealen. Maar elk leven komt in Jeruzalem: crisis, verlies, grenzen. Dan blijkt geloof geen garantie op voorspoed, maar een weg van volharding, hoop ondanks alles. En dan… komt Galilea terug. Anders dan eerst. Met littekens misschien, maar ook met dieper vertrouwen. Hoop.
Beatrice Jongkind is emeritus predikant. Zij gaat veel voor in regionale kerkdiensten. Daarnaast schrijft en publiceert zij en geeft zij lezingen, met name op het gebied van oorlogsgetroffenen en Kerk & Israël.
