Menu

Basis

Dit is het! Of toch niet?

Je bent hard aan het werk, maar je loopt vast. Of: je hebt iets gemaakt, maar het ís het net niet. Wat te doen? Soms helpt het toeval je een handje. Voor niets.

Kill your darlings! Dood je liefjes! Deze ruwe raad hoorde ik nogal eens op de kunstacademie. Soms liep je vast bij een opdracht. Je had bijvoorbeeld een aardige fotocollage gemaakt, maar aardig is niet goed genoeg. ‘Kill your darlings’ betekende dan: verander dat ‘aardige’, bijvoorbeeld door het kunstwerk half of helemaal uit elkaar te halen. Of door het om te keren. Je keek dan ineens heel anders naar zo’n compositie en soms zag je plotseling hoe het verder moest. Dat werd je dan gegeven. Een ‘genademoment’ van het toeval, gratis. Bijgaande fotocollage wordt in vier standen weergegeven. Let eens op hoe verschillend het spel van vlakken, lijnen en kleuren is. Elke draai van een kwartslag levert een cadeautje op.

ANDERS DAN BEDOELD

Als ik boetseer of beeldhouw ben ik niet uit op toeval. Ik vind het een uitdaging om met het materiaal een gevecht aan te gaan en ervan te maken wat ik in mijn hoofd heb. Maar niet zelden wint het materiaal. Doordat het scheurt of breekt of anders reageert dan bedoeld. Ik ervaar dat niet als een nederlaag maar als een uitdaging om opnieuw het gevecht aan te gaan. Soms wordt het resultaat mooier of verrassender dan ik aanvankelijk voor ogen had. Is het dan nog kunst? Dat hangt natuurlijk van de definitie van kunst af. Maar het is in elk geval de kunst om een goed resultaat te herkennen, ongeacht hoe het is ontstaan.

Eén collage in vier standen -elke draai van een kwartslag levert een cadeautje op

AUTOMATISCH SCHRIJVEN

Sommige kunstenaars spelen met het toeval. Jackson Pollock gaf de zwaartekracht een rol door verf op een doek te laten druppelen. Of hij smeet de verf op het doek. Een surrealistische schrijver als André Breton hanteerde ooit de ‘écriture automatique’, het ‘automatische schrijven’. Wat er spontaan in hem opkwam, schreef hij op. Het schijnt dat Mozart soms componeerde met behulp van dobbelstenen.

IMPROVISERENDE GOD

Het zou wel eens kunnen dat ook de Schepper met het toeval werkt. Veel theologen gaan ervan uit dat God zijn schepping vrijheid heeft gegeven. God zou zijn wil niet opleggen aan zijn schepping, maar erop reageren. De Engelse theoloog Arthur Peacocke noemde God daarom een ‘Improvisator van onovertroffen vernuft’. Als hij gelijk heeft, gunt ook God zich de genademomenten van het toeval.

Stephan de Jong is predikant van de Protestantse Gemeente Oudemirdum-Nijemirdum-Sondel en redactielid van Open Deur.

Wellicht ook interessant

None

Preview: God. Naar een andere filosofie

We beginnen dus nu aan een boekje over denken over God, over de Naam. Goed, maar is dat nog wel nodig? Kan dat zelfs nog wel? Niet dat het taboe zou zijn, nee, merkwaardig genoeg loopt de boekenmarkt over van titels over God en godsdienst. Iedereen schrijft over God tegenwoordig. Sinds kort bestaat het prestigieuze Journal for Continental Philosophy of Religion (Brill). Dat betekent dat er in elk geval interesse wordt getoond in dat filosofische terrein. Theologen, natuurlijk, maar ook filosofen, wetenschappers, politici, kunstenaars en nog anderen kunnen er niet over zwijgen.

None

Nicea voor Nu; hoe een oude belijdenis ons vandaag kan helpen

Drie initiatiefnemers – Jelle Huismans, Margriet Westes en Arnold Smeets – hebben ervoor gezorgd dat 32 schrijvers samen 47 korte, puntige bijdragen schreven over de Geloofsbelijdenis van Nicea. Steeds namen de auteurs een paar woorden uit de belijdenis voor hun rekening, waarover zij twee à drie pagina’s schreven. Dat maakt het tot een zeer toegankelijk boek. Met dank daarvoor: ik heb het met plezier gelezen en hier en daar zinnen onderstreept en smileys of kruisjes gezet bij uitspraken die mij boeiden of juist tegenstonden.

Basis

Boekrecensie Verblijven in de ziel van Esther Stoorvogel door Ludy Fabriek

Het boek Verblijven in de ziel van Esther Stoorvogel is een geweldige uitdaging om je innerlijke relatie met God als je hemelse Vader meer en meer te verdiepen. Het beeld van de ziel als een burcht met zeven verblijven spreekt heel erg tot de verbeelding. Zeker om de ontwikkeling van je geestelijke leven te zien als een reis door die verblijven op weg naar het hart van de burcht: de troonzaal. Het uiteindelijke doel van een kind van God is om zó dicht bij Hem te zijn, dat we volkomen één met Hem zijn. Vandaar dat de subtitel van het boek ook treffend gekozen is: De innerlijke reis naar het hart van God.

Nieuwe boeken