None
God beproefde me niet boven mijn krachten
“Elf jaar geleden overleed mijn man door een motorongeluk en een moeilijke rouwperiode volgde. Waar ik in die tijd écht behoefte aan had – en wat er niet was – is een boekje over rouwverwerking. Er waren wel dikke boeken, maar in die situatie heb je de puf niet om dat te lezen. Daarom heb ik nu zelf een klein boekje geschreven”, zegt Alinda Bol, schrijfster van het boek ‘Woorden van troost’. Op praktische wijze wil ze hiermee mensen ondersteunen die in een rouwproces zitten.
Een rouwproces is volgens Alinda erg grillig. “Het is niet zo dat je de hele dag aan het huilen bent. Dat kan ook niet. Soms gaat het beter, maar is het ineens heel confronterend als je een bord minder op tafel legt of dat je man niet meer naast je in bed ligt. Je gaat door vijf rouwfases heen. Eén ervan is ontkenning: je legt bewust tóch een extra bord op tafel om de realiteit niet onder ogen te zien.”Na de ‘officiële’ rouwperiode volgt er een volgende moeilijke fase: het onder de mensen zijn. “Ik had een eigen boekenwinkel in een dorp waar mensen erg begaan zijn met elkaar. Toen ik voor het eerst weer in de boekwinkel stond, was dat best wel moeilijk. Mensen vragen hoe het met je gaat. Ik wilde niet zeggen: ‘Het gaat niet goed’, want dan krijg je een heel gesprek en daar had ik ook weinig behoefte aan. Toen kreeg ik een tip: geef korte antwoorden. Ik zei dan: ‘Het gaat de ene keer beter dan de andere keer’. Dat soort tips zet ik in het boek.”
Een rouwproces is volgens Alinda erg grillig. “Het is niet zo dat je de hele dag aan het huilen bent. Dat kan ook niet. Soms gaat het beter, maar is het ineens heel confronterend als je een bord minder op tafel legt of dat je man niet meer naast je in bed ligt. Je gaat door vijf rouwfases heen. Eén ervan is ontkenning: je legt bewust tóch een extra bord op tafel om de realiteit niet onder ogen te zien.”Na de ‘officiële’ rouwperiode volgt er een volgende moeilijke fase: het onder de mensen zijn. “Ik had een eigen boekenwinkel in een dorp waar mensen erg begaan zijn met elkaar. Toen ik voor het eerst weer in de boekwinkel stond, was dat best wel moeilijk. Mensen vragen hoe het met je gaat. Ik wilde niet zeggen: ‘Het gaat niet goed’, want dan krijg je een heel gesprek en daar had ik ook weinig behoefte aan. Toen kreeg ik een tip: geef korte antwoorden. Ik zei dan: ‘Het gaat de ene keer beter dan de andere keer’. Dat soort tips zet ik in het boek.”
