Godsdienstpedagogiek

Een vrolijk meisje met twee staarten doet een dansje in de kerk. Dat lijkt niet iets wat elke zondag in deze kerk gebeurt, afgaande op de bijna afkeurende blikken van de overige kerkgangers. Op de eerste rij kijken een man en vrouw elkaar aan alsof ze zeggen: ‘Dit kán toch niet?!’ Anderen rekken hun hals om dit onverwacht vrolijke tafereel te kunnen bekijken. Nergens kan er een lachje van af.

De kinderen worden uitgenodigd en aangemoedigd om iets te doen met en in het verhaal, dat daardoor tot leven komt. Ik las het boekje Dominee Beer en Siep gaan naar de kerk, en werd getroffen door de rake en korte teksten, en natuurlijk – door de prachtige illustraties.

Al jong was Lydia van Leersum-Bekebrede zich bewust van culturele verschillen, ook in de kerk. Ze deed een onderzoeksmaster Culturele antropologie en een bachelor Latijns-Amerika Studies promoveerde eind vorig jaar op de vraag hoe kinderen participeren in de Protestantse Kerk in Nederland. Petra Laagland-Winder bevroeg haar op de opvallendste bevindingen uit haar promotieonderzoek.

Hij zei het op een kenmerkende Afrikaanse manier, die predikant uit Malawi. ‘Vandaag dansen wij als ouderen in de kerk en we zeggen tegen de jongeren: morgen zijn jullie aan de beurt! Maar als we zo denken, dan dansen we morgen in hun afwezigheid!’

en geloof. Daar staat kindertheologie voor, als visie op geloofsopvoeding en geloofscommunicatie. Het vorig jaar verschenen boek Nooit meer een kleurplaat wil inspireren wie thuis, in de kerk en op school samen met kinderen actief en ontdekkend met de Bijbel en geloof onderweg zijn. Twee reflecties op dit handboek met uitdagende titel in deze Debat-rubriek.

het aanbod voor kinderen’, zegt een gepassioneerde Trinette Verhoeven. Verhoeven is als classispredikant in Utrecht, in dienst van de Protestantse Kerk in Nederland, inspirator en aanjager van het kerkelijk gesprek. Ze is geestelijk leider en vraagt vanuit die rol aandacht voor ‘inhoud en hart van het kerk-zijn’

Op de fundamenten van bevrijdingstheologie(ën) zoals die zich ontwikkelde(n) in postkoloniaal India, staat de volwassen mens zo centraal, dat er eigenlijk geen adequate kind-theologie en kinderwerk ontwikkeld kan worden. Dat stelt Rohan P. Gideon in een dissertatie waarmee hij in 2015 aan de Universiteit van Manchester een doctorsgraad filosofie behaalde. Hij benadrukt het belang van het ontwikkelen daarvan, omdat dit een breder, voller en representatiever ‘imago dei’ zal opleveren.

Behendig zie je kinderen steeds meer ‘swipen’ naar het voorbeeld, van hun ouders, op zoek naar een spelletje of een filmpje. Mensen van verschillende kerken in Europa realiseerden dat in die digitale wereld voor kinderen van alles te vinden is, maar dat ze daar weinig kans liepen de kerk tegen te komen. Makkelijk was het niet, maar ze zijn er, gebaseerd op het principe ‘edutainment’: leren en vermaak.