Kerkrecht
Met name waar gemeenten kleiner worden, met minder financiële middelen en/of bestuurskracht, worden vormen van samenwerking actueel. In deze bijdrage komen de verschillende vormen van samenwerking aan de orde, maar belangrijk is vooral de bezinning op de roeping van de gemeenten.
Om in een ambt werkzaam te kunnen zijn, geeft de kerkorde nauwkeurige regels. Over de roeping, de verkiezing, de bevestiging of het bezwaar, en de zittingsduur. Tegelijk, de praktijk is soms anders, weerbarstiger, dan de regels suggereren. Ook dan wijst de kerkorde een weg, soms zelfs naar buiten de eigen gemeente.
Kerkenraden staan er niet alleen voor! Op tal van gebieden wordt hulp geboden – in de vorm van toestemming verlenen, bezoeken, toezicht houden en oordelen bij conflicten. De classicale colleges, die hiermee doende zijn, worden in deze bijdrage op een rijtje gezet.
De paus, bisschop van Rome, vervult een unieke rol binnen de Katholieke Kerk als hoofd van alle bisschoppen en eindverantwoordelijke voor het kerkelijk bestuur. Ook als staatshoofd van Vaticaanstad speelt hij een belangrijke rol in de wereldwijde diplomatie. Dit fragment uit Katholiek van Jan Jaap van Peperstraten geeft een beknopt overzicht van het pauselijk gezag, de curie, de kardinalen en het pauskeuzeproces.
Soms fungeert ‘scheiding tussen kerk en staat’ in de samenleving als een soort van stopwoord waardoor elke vorm van samenwerking van kerk en overheid uitgesloten is. De zes artikelen in de serie ‘Relatie met de overheid’ laten anders zien, merkt Klaas-Willem de Jong op, in zijn afsluitende bijdrage aan deze serie.
De stem van de gemeente in de Protestantse Kerk in Nederland ‘De kerkenraad neemt geen besluiten in aangelegenheden die voor het leven van de gemeente van wezenlijk belang zijn, zonder […]
Ton Bernts is vanaf 1992 verbonden aan het Kaski, onderzoekscentrum voor religie en samenleving. Aanvankelijk begon hij als senior-onderzoeker en sinds 2003 is hij directeur van dit centrum. Hij studeerde […]
Calvijn introduceert in zijn beschouwing over de kerkelijke tucht in de Institutie vrijwel direct het onderscheid tussen ‘verborgen’ en ‘openbare’ zonden. Hij definieert deze begrippen niet exact, maar duidt wel aan wat hij bedoelt. Van een ‘verborgen’ zonde is alleen een beperkt aantal mensen op de hoogte. Een ‘openbare’ zonde is ‘niet slechts bij één of twee getuigen’ bekend, maar bij de hele of vrijwel de hele gemeente.
Dit themanummer gaat over ons (ethisch) handelen, over de keuzes die we maken en waaruit die keuzes voortkomen. Er zijn ook gevolgen en consequenties. Niet altijd valt ons doen en laten binnen de grenzen van wat we als geloofsgemeenschap ‘goed’ vinden. En wat dan?
