Praktische theologie

In de tijd dat ik student was, had de kerk een duidelijk zicht op de toekomst en op haar taak daarin. De kerk is het licht van de wereld en zij is geroepen om dat licht te laten schijnen. Zij geeft de wereld hoop en de aarde wordt spoedig een tuin van vrede en recht. Weidse vergezichten ontplooiden zich en de kerk zou een prominente rol spelen in het banen van de weg naar deze toekomst.

Onder de kop ‘Hoe Samen Jong kerken moedeloos kan maken’ gaven Jonna Van den Berge-Bakker en Marten van der Meulen hun kritische visie op het boek Samen Jong. In dit artikel geeft Sabine van de Heijden, namens de auteurs van Samen Jong, antwoord op hun vragen.

Een vrolijk feest van herkenning en verrassing – zo zou ik mijn ervaring bij het lezen van het drieluik van Mariecke van den Berg over feministische theologie willen beschrijven. Als feministisch theologe van bijna het eerste uur, herkende ik de ontwikkelingen binnen de feministische theologie uit de eerste column, werd ik verrast door wat een lezing vanuit postkoloniaal perspectief toevoegt aan de interpretatie van het verhaal van de vijf dochters van Selofchad –, en werd ik vrolijk van de column over de Bechdel Test: al die methoden om bijbelverhalen te lezen en te interpreteren – je zou zo aan de slag gaan.

Het aanbod aan goede raad is ruim en, soms, subtiel. Sommigen strooien er kwistig mee rond. Gevraagd of ongevraagd. Al dan niet tegen vergoeding. Anderen gaan er spaarzaam mee om. Zij worden wel verzocht advies te geven. Het ontbreekt hen evenmin aan inzichten. Toch kiezen ze voor terughoudendheid. Ook aan de vraagzijde heb je verschillende houdingen. Een aantal mensen lijkt steeds en overal op zoek naar goede raad. Omgekeerd heb je mensen die hun boontjes liever zelf doppen. Zij verlangen geen inmenging van anderen in hun binnentuin.

Je kent ze wel van die ontluisterende berichten op nos.nl dat iemand al 10 jaar dood achter diens voordeur ligt zonder daadwerkelijk gemist te worden. De buren hadden inderdaad al een tijdje niks meer vernomen, lees je vervolgens. Ergens zijn dit soort berichten de ‘kanarie in de kolenmijn’ van onze samenleving. Collectieve eenzaamheid. De coronajaren hebben de problematiek indringend onder de aandacht gebracht.

Dit themanummer over Jezus ‘vraagt’ eigenlijk meteen om werkvormen om met elkaar in gesprek te gaan over wat we van Hem weten of denken. Met catechisanten, bij de bezinning in de kerkenraad, bij een groepshuisbezoek… u vindt wel een gelegenheid.

Gemeenteleden die net bevestigd zijn tot ouderling of diaken kunnen erg tegen hun taak als ambtsdrager opzien. En soms geldt hetzelfde voor ambtsdragers die al langere tijd actief zijn en voor vrijwilligers in de kerk. Wie ben ik dat ik mensen de weg wijs? Hoe doe ik dat eigenlijk, zo’n ziekenbezoek? En nog veel meer van dit soort vragen. Een inspirerend en informatief boek kan voor ambtsdragers een welkom steuntje in de rug zijn.

Jezus wordt door Johannes gedoopt in de Jordaan, op Jezus’ eigen verzoek. Dit gaat tegen Johannes’ gevoel in, maar Jezus vervult in zijn leven het doel dat God met zijn volk heeft, als ‘zoon’ van het volk, zoon der mensen, en zoon van God. Zo wordt gerechtigheid gedaan: gerechtigheid vervuld! Matteüs geeft hiermee duidelijk aan, dat hij zijn evangelie voor zijn eigen volk, het Joodse schrijft.

Met de komst van Molukkers naar Nederland in 1951 reisde ook hun geloofsbeleving mee en Nederland binnen. Juist dat geloof is in al die jaren een baken van hoop en volharding gebleken. In de onzekerheid over hun toekomst hadden de Molukkers altijd hun geloofsovertuiging.