Spiritualiteit en mystiek

Het was een vroege ochtend in Ekeren-Donk. Ik liep langs verlaten akkers, nog voor de wereld ontwaakte. Het licht viel zacht door de takken van de wilgen. Boven mij klonk het ritmische tikken van een specht. Op zulke momenten overvalt me een diep gevoel van thuiskomen — niet in een huis, maar in iets groters: in wat door paus Franciscus in zijn encycliek ‘Laudato Si’’ ‘ons gemeenschappelijk huis’ wordt genoemd.

Maartje Amelink liep vijf dagen mee met de ‘peacewalk’, een initiatief van theoloog Rikko Voorberg. De Nederlandse editie startte 25 april in Amsterdam en duurde acht dagen. In Kleef namen de Duitsers het stokje over. Het uiteindelijke eindstation van de wandeltocht is Jeruzalem. Maartje reflecteert op haar beleving van de wandeltocht door Nederland en op de vraag of en hoe zo’n wandeling kan bijdragen aan vrede.

Religies zijn scholen in wijsheid. Ze onderwijzen het goede leven voor het aangezicht van God. Maar dit onderwijs blijkt ook altijd een zekere dwaasheid in te houden. Door de eeuwen, zo laat Jean-Jacques Suurmond in haar nieuwste bijdrage zien, heeft religieuze dwaasheid mensen uit hun comfortzone (‘bubbel’) gewrikt en zo geopend voor de goddelijke dimensie. Maar wat is deze dwaasheid?

In deze aflevering van De theologie podcast gaat Elsbeth in gesprek met Frieda van de Geest. Frieda nodigt ons uit om in onze oordelende samenleving te vertragen en met het hart te kijken naar de medemens. Vanuit de filosofie en wetenschap wordt besproken wat het verschil is tussen kijken en zíén. De lezer wordt uitgenodigd liefdevol naar de wereld te kijken, na te denken over blinde vlekken om uiteindelijke tot verandering te komen en net zo naar de wereld te kijken als Jezus.

Rozemijn Aalpoel kwam terecht in een ‘innerlijke nacht’, die haar bracht bij wat ze het liefste doet: schrijven en tekenen. In dit artikel stelt ze zichzelf kwetsbare vragen en neemt ons mee in haar gevoelswereld. Ze laat zien hoe de zwaarte en eenzaamheid die haar overvielen ook een roeping onthulde. Langzaam, maar gestaag. Stilstaan werd bewegen, het verborgene werd zichtbaar, en op een dag kwam er een mailtje van een uitgever.

Wat gebeurt er in ons brein tijdens gebed, vergeving en zang? Is God een product van onze hersenen? En hoe moeten we studies op dit vlak interpreteren? Filosoof Hans Van Eyghen las het boek De ziel van het brein van neurowetenschapper André Aleman en vraagt zich af: wat leert neurowetenschap nu echt over religie?

Soms worden mensen stem op een manier die ze zelf niet zochten. Door wat ze meemaken wordt er anders naar hen geluisterd. Mensen horen hen en weten: die spreekt niet vanuit een studeerkamerstilte maar vanuit de levensruis. Het leven is door hem, door haar heengegaan en daar is wijsheid uit geboren. Wat ze meemaken hadden ze liever gemist. En toch geeft juist dat hen gezagvolle gedachten. Tegen wil en dank is Niek Tramper zo’n stem geworden. Want als je de tijding krijgt ernstig ziek te zijn, hoe reageer je dan? Als ze alleen nog behandelen om je leven wat te verlengen, wat gaat er dan nog in je om?

Hoe doen ze het toch, die creatieve geesten die een boek schrijven? Is het een roeping of noeste arbeid? Geeft de nacht een boost of totale paniek? En wat doe je eigenlijk als de inspiratie ver te zoeken is? Deze keer schuiven we aan de schrijf- en tekentafel van Rozemijn Aalpoel en horen we de drijfveer achter haar scheppingsdrift.

Voor wie om welke reden ook ‘de kerk’ niet fysiek kan of wil bezoeken, heeft onze digitale tijd ongedachte mogelijkheden. Wel eens van het Klooster in de Cloud gehoord…? Zie hier..!