Wereldkerk
Niet alleen is het dit jaar 500 jaar geleden dat Luther zijn 95 stellingen publiceerde en daarmee een beweging in gang zette die de hele westerse kerk grondig heeft beïnvloed, het is dit jaar ook 150 jaar geleden dat de Evangelische Alliantie, opgericht in Londen in 1846 AD, haar alweer vijfde Wereldconferentie hield in Amsterdam.
Voor Koreanen is Nederland een land ver weg, ongeveer 8500 kilometer van Seoel, de hoofdstad van Korea. De doorsnee Koreaan ziet bij het horen van de naam Nederland stereotiepe beelden voor zich: tulpen, molens en voetbal. Zoals voor vele Nederlanders bepaalde stereotypen ook beeldbepalend zullen zijn voor Zuid-Korea. Laat ik daarom beginnen met een beknopte introductie van het protestantisme in Korea voordat ik het een en ander te berde breng over hoe Abraham Kuyper in Korea is ontvangen.
In de tijd dat wij als gezin in Chili woonden en verbonden waren aan de Nationaal Presbyteriaanse Kerk (IPNA) hebben we jaarlijks de Reformatie van 31 oktober 1517 herdacht. Intussen is het er een heuse nationale feestdag, ‘van protestantse en evangelische kerken’ samen. Oecumene dankzij de politiek?
Tijdens de negentiende Gay Pride Parade in Sao Paulo (oktober 2015) beeldde de transseksuele actrice Viviany Beleboni haar eigen kruisiging uit. Daarmee stelde ze het geweld en de stigmatisering waar LGBT1-mensen in Brazilië onder gebukt gaan op choquerende wijze aan de kaak.
Het vorig jaar gehouden referendum over het vredesakkoord in Colombia bleek een markant moment voor religieuze leiders en een uitgelezen impuls voor hun betrokkenheid bij het openbare leven in het land. Hoe zag het religieuze spectrum er voorafgaand aan de stemming uit en hoe konden de religieuze leiders van zich laten horen tijdens het openbare debat?
Een land als Zuid-Afrika komt op mij heel wat patriarchaler over dan ik in de Nederlandse context gewend ben. Maar of dat ook werkelijk zo is?
De bijna vierhonderd jaar durende koloniale overheersing van de machten Spanje en de Verenigde Staten van Amerika heeft in de Filipijnen diepe religieuze en politieke sporen getrokken. In de jacht op ‘goud, peper en de ziel’ bedienden kolonisators zich van het kruis en het zwaard, de Bijbel en het geweer. Leven onder koloniaal bestuur heeft in hoge mate de humaniteit en identiteit van het Filipijnse volk bepaald. De slavernij en dienstbaarheid waaronder men gebukt ging, heeft tevens geleid tot een worsteling om zich hiervan te bevrijden en de Filipijnen om te vormen tot de eerste christelijke natie in Azië.
‘Ze hebben zo’n andere cultuur!’ wordt vaak gezegd als het gaat om samenwerking met christenen met een migratieachtergrond. Verondersteld wordt dat samenwerking niet alleen moeilijk is, maar zelfs onwenselijk, omdat deze christenen nu eenmaal liever zullen optrekken met cultuurgenoten. Maar zijn cultuurverschillen wel zo allesoverheersend?
In de jaren zeventig groeide ik op in een mijndorp in de buurt van Johannesburg. Toen de onlusten in Soweto uitbraken, was ik elf jaar. Ik heb gezien hoe zwarten zonder passen1 in ons blanke woongebied in grote arrestantenwagens van de politie gestopt werden. Ik heb ook gezien hoe blanke Zuid-Afrikanen zwarte Zuid-Afrikanen op straat aanvielen, in de wetenschap dat de gerechtelijke overheden van het land daar niets aan zouden doen.
