Ik wil de diepte in | door Wim Dekker
Na de presentatie van mijn boek Marginaal en Missionair in de Oude Kerk van mijn geboorteplaats Ermelo geeft mijn oudste dochter mij een spreuk in handen, die op mijn verjaardag, 25 april, op haar kalender stond. Het is een woord van Bonhoeffer, dat ik wel kende , maar nu ineens op mij toegepast een schot in de roos is: ‘Ben ik werkelijk wat anderen van mij zeggen? Of ben ik alleen wat ik weet van mijzelf?’.
Je hoort natuurlijk als schrijver zeer vereerd te zijn wanneer er zoveel aandacht aan je werk besteed wordt. Tot mijn verbazing ben ik de afgelopen weken overspoeld met verzoeken interviews te geven en kwam de ene fotograaf na de andere langs, terwijl volgens mij één foto voor allen toch ook goed geweest zou zijn.
Al deze interviewers zou je echter toe willen roepen: ‘gij zult u geen gesneden beeld maken’. Sommigen kwamen niet langs voor een interview, maar lazen het boek of de drukproef en schreven op grond daarvan een stuk. Als schrijver lees je alles wat over je geschreven wordt en je denkt: ben ik dat echt? Of ben ik nog steeds degene die ik zelf meen te kennen? Gelukkig kon ik op de avond waarop het boek officieel gepresenteerd werd iets terugzeggen. Ik heb in ieder geval dit teruggezegd: wie meent dat dit boek pleit voor een terugtrekkende beweging met een heimelijk verlangen naar vroeger, toen het beter was, heeft er niets, maar dan ook helemaal niets van begrepen. Ik wil niet terug, want via de tijdmachine komen we nooit in een tijdperk waarin het beter was. Ik kon dat prachtig illustreren aan de hand van de geschiedenis van de kerstening van Ermelo. Ik wil niet terug, maar ik wil naar boven, waar Christus is en vanuit die beweging de dingen bezien die op de aarde zijn. Ik wil de diepte in, de donkere krochten van het mensenhart verkennen om me erover te verbazen dat geen krocht voor God te donker en te diep was om daar te verschijnen. Ik wil vooruit, omdat ik geloof in een God die ons altijd vooruit is, onderweg naar de toekomst van zijn Rijk. Dat is intussen wel heel iets anders dan op een eigentijdse manier de kerk gaan verbouwen. Als mensen dat dan toch verwarren met conservatisme, ja, dan had ik misschien nog duidelijker moeten schrijven. Of de lezers moeten beter leren lezen. Iemand dacht dat het een typisch gereformeerde bondsgeluid was. Maar sinds wanneer kan op een avond van de Gereformeerde Bond een vrouwelijke predikant spreken, zoals bij mijn presentatie? En hebben de theologen op wie ik mij beroep: K.H. Miskotte, H. Berkhof en W. Pannenberg ooit in het adresboekje van deze Bond gestaan? Nee, zo gemakkelijk zal men zich niet van mijn boek af kunnen maken.
Wim Dekker
Kijk voor persreacties op www.izb.nl
