Recensie van Siske van Oostrum over Bevrijd je verdriet

Timothy Jones kreeg op een dag een uitnodiging om een gemeenschap van zwaar gehandicapte mensen te bezoeken. Hier was Henri de laatste jaren van zijn leven pastor geweest. Hij nam de uitnodiging aan en leerde daar veel over het leven van Henri. Henri zegt: Als mensen intens leven met God dan is er heel veel mogelijk.

De vraag is: Kun je jezelf toestaan om van je verdriet te genezen? Kan je neerslachtigheid een doorgangshuis worden, door pijn heen naar vreugde? Jezus noemde mensen die verdriet hebben zalig. We moeten leren om onze verliezen onder ogen te zien en om er niet bij weg te lopen. Als we de pijn die het leven meebrengt niet ontkennen dan ontdekken we misschien iets verrassends en iets onverwachts. Als we in onze moeilijkheden een plaats inruimen voor God, dan leggen we een basis van vreugde en hoop in ons leven, ook als we verdrietige momenten ervaren. We moeten afzien om ons leven in de greep te houden. Als we proberen om door ons lijden heen te komen, in plaats van het te ontwijken, dan staan we er anders tegenover. De schrijver reikt ons een aantal stappen aan om door moeilijke tijden heen te komen.

De moeiten van ons leven moeten we niet mijden, maar God vragen om er een bestemming aan te geven, die ons vrijmaakt. We moeten dat wat ons pijn doet recht in het gezicht kijken. Je verlies een naam geven oppert de schrijver. Belangrijk is: niet wat ons overkomt maar hoe we er mee omgaan. Reageer is bitter of dankbaar op je leven? Juist in je verdriet komt Jezus je bij de hand nemen, je overeind helpen en in beweging zetten. In het hart van ons verdriet vinden we Gods genade. We accepteren liever alleen wat goed en prettig voor ons is. Zo brengen we ons verdriet buiten ons gezichtsveld. In onze samenleving zijn vreugde en verdriet strikt gescheiden.

We verwachten en eisen soms dat het ons voor de wind gaat. Dankbaar leven moet je oefenen. Hoe meer we alles onder controle willen houden, des te harder zullen we moeten ontkennen dat we soms achteruitgaan. We vergelijken onze prestaties graag met anderen. Daardoor raken we in de ban van competitie en rivaliteit.

Zolang we op alle mogelijke manieren bevestiging zoeken blijven we blind voor de Ene die ons als eerste heeft liefgehad, die in ons woont en ons gevormd heeft tot wie we zijn. Bidden is een levenshouding die openstaat naar wat ons geschonken zal worden. Jezus vraagt: Neem je kruis op en volg Mij. Vertrouw op de hand van God die je leven leidt. Geloof maakt ons verwachtingsvol en tot alles bereid. Tijd is het terrein waarop God met ons aan het werk is, niet iets waar we ons maar goedschiks of kwaadschiks doorheen moeten worstelen. Vaak zijn we bezig om de pijn van iemand anders van ons af te houden. Liefst willen we meteen troosten maar kiezen soms de foute woorden.

We kijken soms langs verdriet heen. Dat is een soort vermijdingsgedrag. Mededogen vormt niet de echte basis van ons leven. Mensen die zelf liefde ervaren schenken elkaar liefde zonder elkaar subtiel te manipuleren. Leven in verbondenheid met anderen verruimt je blijk. De liefde van God moet het uitgangspunt zijn in ons leven.

God geeft ons leven, ingebed in een omvattender leven dat zich ver over de horizon van zowel geboorte als dood uitstrekt. Als iemand ziek is bidden we om genezing. Maar genezing is: helemaal bij God horen, leven vinden in een eeuwigdurende liefde. Leven is een leerschool waarin we ons oefenen in vertrekken. Wat we ‘doodgaan’ noemen is daarom geen verrassing meer. Het is de laatste deur die we door moeten naar de voltooiing van de menselijke persoon. We weten niet wat er over de grens van het leven wacht. Als de dood geen deel wordt van ons leven nu, dan zal de dood nooit onze uittocht worden naar een nieuwe toekomst. Bij het naderen van de dood voelen we ons soms in de steek gelaten. De weg van het leven naar de dood wordt uiteindelijk een weg van de dood naar het leven.

Als we ons leven losjes in de hand houden en ons toevertrouwen aan God dan zullen we dichter bij God leven, steeds meer als dankbare mensen, terwijl we misschien niet meer aanzien of succes hebben. Sterven gaat over jezelf wegschenken, jezelf overgeven aan God. Als je God toelaat in je pijn en verdriet dan hoef je nooit alleen je stervensproces in te gaan. Rouwen wordt een proces van geestelijke vernieuwing volgens de schrijver.

Op een respectvolle manier leert de schrijver ons kijken naar ons lijden en sterven.

Een boekje om meerdere malen door te lezen zodat we de boodschap ons eigen kunnen maken.