Menu

Premium

Met de kinderen: Opgelost

Bij Lucas 24,49-53

Verhaal

‘Zie!’ zegt Jezus tegen zijn vrienden. Als Jezus dát zegt, weten ze dat er heel wat gaat komen. Dat was in de verhalen van de Bijbel altijd al zo: als die begonnen met ‘Zie!’, dan gebeurde er iets. Dan kwam alles opeens heel anders te liggen. Dan kon er zomaar een engel komen, of God zelf. Die trok de boel los en dan kon je weer verder.

Daar lijkt het hier ook sterk op. ‘Zie!’ zegt Jezus. ‘Jullie moeten hier blijven, in Jeruzalem. Hier zal het gebeuren. Hier zal iets met jullie gebeuren wat je nog niet eerder hebt gevoeld en meegemaakt. Maar eerst maken we nog een ommetje. We gaan een frisse neus halen in Betanië!’

Betanië is een dorpje in de buurt van Jeruzalem. Daar zijn ze al eerder geweest. Het is de plek waar ze een jonge ezel vonden waar ze Jezus op hadden gezet en Hem in optocht naar Jeruzalem hadden gebracht. Ze dachten dat Jezus misschien wel een nieuwe koning zou worden, net als David. Maar de mensen in Jeruzalem hebben hem geen koning gemaakt, maar vermoord.

Nu ze weer in Betanië komen, keert dat oude gevoel weer terug. Het gevoel van met dat ezeltje, en hoe blij ze toen waren, en waar ze op hoopten. Het gevoel is zo sterk, dat ze eigenlijk niet eens doorhebben dat Jezus zijn handen omhoog steekt en plotseling opgelost lijkt. Het voelt alsof Hij nog dichterbij is dan toen Hij bij hen was.

Het enige dat de vrienden doen, is net zo blij als toen weer naar Jeruzalem teruggaan. Daar zingen ze in de tempel een mooie psalm voor God.

Gesprek

Er is een verschil tussen zien en beleven. Je ziet iets niet, maar toch voel je dat het er is. Op school zie je je vader en/of moeder niet, maar je weet dat ze er zijn. Misschien vind je ze op school nog liever dan wanneer je thuis bent. Als je gaat logeren, ben je je huis niet kwijt; je weet dat het ergens staat. Misschien is het in je gedachten nog mooier dan wanneer je gewoon thuis bent. Bedenk meer voorbeelden met de kinderen.

Wellicht ook interessant

Nieuwe boeken