Menu

Basis

Naar een inclusief sinterklaasfeest

Als we in een samenleving elkaar zien, naar elkaar luisteren en elkaar proberen te begrijpen, zou de zogenaamde zwartepietendiscussie gezien worden voor wat hij in de kern is: een gesprek over een traditie die zijn oorsprong heeft in een racistisch systeem.

Het complexe van een racistisch systeem is dat je niet doorhebt dat je je daarin beweegt als je er zelf voordeel van hebt.

Als kind en volwassene heb ik ook Sinterklaasfeest gevierd met een ‘Zwarte Piet’ erbij. Ik had me innerlijk dit racistische systeem eigen gemaakt en ik realiseerde mij toen niet voldoende dat ik mij daarvan kon losmaken. En ik durfde de positie van tegenstander niet in te nemen.

Als ik eraan terugdenk, voel ik een gespletenheid dat ik toen niet kon herkennen en erkennen. Dat is ook niet gek, omdat ik van kleinsaf aan ondergedompeld was in een opvoeding die gebaseerd was op de koloniale samenleving in Suriname.

Angst

Jaarlijks geconfronteerd worden met een nationaal feest dat kinderen uitsluit maakt mij niet blij, zacht gezegd.

In deze periode waarin mensen voor- of tegenstander van Zwarte Piet zijn, ben ik bang voor wraak: voorstanders zouden hun boosheid en frustratie wel eens op mij kunnen afreageren. Ik ben immers herkenbaar met mijn gekleurde huid. Die kan ik niet verstoppen, los van het feit dat ik dat ook niet wíl.

Bewustwording

Witte Nederlanders in mijn netwerk zijn betrokken bij activiteiten rond de doorwerking van het slavernijverleden. In die context vroeg ik hen of zij zich bewust zijn van de racistische grondslag van Zwarte Piet. Het meest genoemde antwoord is dat men zich dat niet zo bewust was. En ook dat het nooit hun bedoeling was om racistische ideeën te steunen. Zeker niet bij dit mooie kinderfeest.

Hun jongvolwassen kinderen spoorden hen vaak aan om zich hiervan bewust te worden. En zich te realiseren dat het feest nu niet iedereen insluit, maar ook mensen uitsluit. Door de uitspraak ‘Papa, dit kan echt niet meer’ is menig ouder na gaan denken en tot andere inzichten gekomen.

Ik wens ons toe dat we elkaar meer zien en horen, en dat er toenadering komt, zodat wij nog vele jaren een inclusief Sinterklaasfeest voor iedereen kunnen vieren.

Shirley Kambel is bruggenbouwer en sociaal ondernemer (zie bijv. expeditie038.nl). Ze schreef dit artikel mede namens Keti Koti Zwolle.


Wellicht ook interessant

Je ziet drie mannen in beeld. Een van de mannen verzorgt een gewonde tweede man en een derde man loopt snel weg.
Je ziet drie mannen in beeld. Een van de mannen verzorgt een gewonde tweede man en een derde man loopt snel weg.
Basis

Als we niet oppassen, neemt het systeem ons te grazen

Onder tijdsdruk haastten theologiestudenten zich voorbij een hulpbehoevende man om op tijd een preek te kunnen houden over de barmhartige Samaritaan. De verwachtingen van het systeem – het niet teleurstellen van de professor – wonnen het van de zorg voor de kwetsbare. Dit experiment uit 1970 is nog altijd relevant, stelt Matthijs den Otter, want AI dreigt ons leven steeds verder te systematiseren. Hoe hiermee om te gaan? Matthijs vindt tips in de filosofie van Hauerwas.

Uitsnede uit de cover van Op de school van het lijden
Uitsnede uit de cover van Op de school van het lijden
None

Thema: School van het lijden

Hans Alderliesten werkt bij Movisie als senior onderzoeker op het gebied van dementie. In zijn werk staat de vraag centraal hoe mensen, ook wanneer zij te maken krijgen met kwetsbaarheid, ziekte of verlies, volwaardig kunnen blijven meedoen aan de samenleving. Hij beschouwt dementie niet alleen als een zorgvraagstuk, maar vooral ook als een samenlevingsvraagstuk. Daarnaast doet hij promotieonderzoek aan de Erasmus Universiteit Rotterdam naar leiderschap bij de filosoof Augustinus. Hij publiceert over menselijke waardigheid, kwetsbaarheid en de betekenis van klassieke denkers voor actuele maatschappelijke vraagstukken. In zijn nieuwste boek, Op de school van het lijden, brengt hij Augustinus en Job met elkaar in gesprek over lijden, verlies en de kunst van het leven. Elsbeth gaat in deze aflevering in gesprek met Hans Alderliesten.

Portret van David Iboma, buiten voor een groene achtergrond
Portret van David Iboma, buiten voor een groene achtergrond
Basis

“Zoek de eeuwige prijs”

David Iboma, Belg met Congolese roots, werd geboren in 1994 in Kinshasa, Congo. Met zijn ouders en broer reisde hij de eerste jaren van zijn leven door Afrika waar zijn vader werkte als zendeling. Als kind kwam hij aan in Antwerpen, en werkte zich op tot voetballer op hoog niveau. Vandaag zet hij zijn levenservaring in om jonge mensen – veelal kinderen van immigranten en ook met een moslimachtergrond – te begeleiden en inspireren. Vaak via sport, en altijd met de Bijbel in de hand en in het hart. Martine Meijers ging met hem in gesprek.

Nieuwe boeken