Opleiden van theologen voor de missionaire praktijk
Waar is de missionaire praktijk?
Ooit was ‘de missionaire praktijk’ een duidelijk afgebakend werkveld, waartoe theologen zich geroepen konden voelen en waarheen zij – na een specifieke training en een serie inentingen – konden worden ‘uitgezonden’. Op gezette tijden keerden zij terug naar het thuisfront met een pakket dia’s, waarmee zendende gemeenten en vriendenkringen werden geïnformeerd en geïnspireerd. Op jaarlijkse zendingsdagen hielden zij toespraken voor het toegestroomde kerkvolk, dat zich beurtelings kon verbazen over de vreemde gewoonten van de heidenen en ontroerd kon raken over wat de zending daar allemaal voor goeds deed. Dat het er in die nieuwe kerken wel heel anders aan toeging dan thuis, riep doorgaans niet meer dan een mild ongemak op.
Dit was de tijd dat zending een bijzondere roeping was en een zendingsopleiding een specialisatie of toegift bovenop een ‘gewone’ theologiestudie. Die situatie, niet eens zo lang geleden, is in hoog tempo achter ons geraakt. In de loop van de twintigste eeuw drong onder Europese theologen het besef door dat het hartland van het christendom begon te veranderen in een zendingsgebied. Dit besef is nu gemeengoed, zowel binnen als buiten Europa. Zending is niet langer een beweging van een aantal westerse koloniale machten naar hun gebiedsdelen in het zuiden, maar zending is een beweging ‘van overal naar overal’. Een scheiding tussen ‘gewoon’ en ‘missionair’ kerkzijn of theologie bedrijven is niet langer vol te houden.
