Premium

Pff

Bij Matteüs 6,16-21

Hard werken

Mevrouw Groenteboer wist het zweet van haar voorhoofd. Op haar wangen komen zwarte vegen, want aan haar handen zit nog aarde. ‘Is me dat hard werken, pfff!’ zegt ze tegen de mensen op het plein voor de supermarkt. ‘Vanochtend ben ik al heel vroeg naar mijn volkstuin gegaan. Je weet, het is een pracht van een tuin. Wat die andere slonzen daar op die tuin doen, vraag ik me vaak af. Het ziet er niet uit. Maar bij mij: zulke bloemkolen! De groenste sperziebonen. Super malse sla. Smakelijke uien. Courgettes, reusachtig gewoon! Ik denk, er is zo veel, dat krijg ik nooit op in mijn eentje. Weet je wat: ik breng ook wat naar het vluchtelingenkamp. Dus ik dat hele end lopen. Ja, niet met die bloemkolen en courgettes natuurlijk. Die zijn me te zwaar. Die heb ik eerst thuis neergelegd. Dus ik op pad met zakken sperziebonen en sla. En ik heb me expres niet gewassen thuis. Dan kunnen die mensen daar bij dat vluchtelingenkamp meteen ook maar eens goed zien dat ik ook niet alles cadeau krijg, maar met deze blote handen er hard voor moet ploeteren in de aarde.’ ‘Nou, tsjonge, nee zeg, het is me toch wat,’ zeggen de mensen op het plein. ‘We staan er echt van te kijken, bijzonder hoor.’ Ze staren naar mevrouw Groenteboer met de vuile vegen op haar hoofd en de smerige tuinbroek die ze nog aanheeft.

Stilletjes goed doen

Niemand die ziet dat mevrouw Tuinman, in haar nette jurk en zelfs een zomers hoedje op, achter hen langs loopt en het plein oversteekt naar haar huis. Verbeeld ik het me? Heeft ze zelfs wat lipstick opgedaan? Mevrouw Tuinman heeft zopas in het vluchtelingenkamp van alles gebracht. Ze heeft zo’n handige tas op wieltjes waar veel in kan. Groenten en koekjes en koffie en alles waarvan ze dacht dat het van pas kon komen. Ze heeft het neergezet bij de ingang van het kamp. ‘Dan vinden ze het wel,’ denkt ze. Zachtjes loopt ze liedjes te neuriën. Niemand die dat hoort, natuurlijk. En ze glipt haar deur weer binnen. Fijn, ze is weer thuis!