Podcast: Op zoek naar de contouren van een nieuw christendom, buiten de gebaande paden

Dit artikel is een verkenning van het begrip ‘troost’ in de Bijbel. Het is een rijk motief. Enerzijds gaat het over het gewone leven en de troost die mensen elkaar daarin kunnen bieden bij verdriet. Anderzijds gaat het over de troost die alleen God kan geven: troost die samengaat met redding en herstel.

Godsdienstpsychologische reflecties bij Gijs Dingemans’ In vredesnaam.
In zijn loopbaan als praktisch theoloog heeft Gijs Dingemans altijd maatschappelijke ontwikkelingen als uitgangspunt genomen voor zijn theologie. Dat is zichtbaar in de thematiek van de vele boeken die hij heeft geschreven; of het nu ging over een kerkorde voor de toekomst,
over zijn door proces- theologie gekleurde ‘pneumatheologie’, of over ‘ietsisme’, steeds was hij gericht op een vorm van kerkzijn en geloven die past bij de huidige samenleving.

Ter inleiding op nummer 4, 2020 van Ouderlingenblad worden de piketpaaltjes gezet, waarbinnen de verkenning van ‘de ritueelbegeleiding’ zal plaatsvinden. Ervaringen, bezinning, vragen én mogelijkheden komen aan de orde.

‘Het licht, dat ik zie, is niet aan ruimte gebonden. Het is veel stralender dan een wolk, die de zon in zich draagt. Ik kan niet zijn hoogte, noch zijn lengte en breedte waarnemen.’ Met deze woorden beschrijft Hildegard van Bingen haar visioenen. In het hemelse zien spreekt de stem van het levende licht tot haar. Dat is een paradox. Woorden worden gehoord en licht wordt gezien. Met deze paradox geeft ze aan dat ze de stem van het levende licht gewaarwordt in haar ziel. Ze hoort en ziet van binnenuit, in haar ziel.

Wat is er nodig voor een christelijk geloven dat geloofwaardig is in een tijd die niet alleen wordt getekend door seculariteit maar ook door pluraliteit? Deze bijdrage gaat op zoek naar ingrediënten voor en vindplaatsen van geloofwaardig christendom.

In veel musea wordt geprobeerd om voor de bezoekers een belevenis te creeren, waarbij zoveel mogelijk zintuigen worden geprikkeld. Musea met enkel vitrines en kaartjes met opschriften zijn zeldzaam geworden. Musea hebben ingezien dat we in een belevingscultuur leven. Dat betekent dat mensen in de samenleving van vandaag voortdurend op zoek zijn naar belevingen en ervaringen die hun diepste innerlijk raken (Van der Stoep, 11).

In een rouw- en verliesgroep praatten ouderen over hoe het is om ‘nabestaande’ te zijn. Ze her- en verkenden de verschillende rouwtaken die Manu Keirse onderscheidt: het verlies erkennen, ervaren van de pijn, aanpassen aan een nieuw leven en vooruit kijken. Hoe ga je alleen verder na een leven samen?