Menu

Basis

Quality time

Onze dagen zijn geteld, als de snoepjes in een grote weckfles. Je kunt niet zien hoeveel er (nog) in zitten, wel dat er iedere dag één minder is. Dat besef is de ene dag wat meer aanwezig dan de andere, en neemt met de jaren natuurlijk toe.

Het zou interessant zijn uit te zoeken welke dagen met de grootste aandacht uit die pot worden gehaald en welke we achteloos, als het zoveelste dropje, naar binnen schuiven. Even afgezien van de schommelingen veroorzaakt door het weer, het nieuws, likdoorns, andere ellende of juist feestelijkheid, zou je zeggen: zolang we gelukkig zijn, neemt die waarde met de jaren toe, om pas weer te dalen als we der dagen zat zijn.

Zelf heb ik in elk geval, lang geleden, toen ik nog jong was, nogal achteloos uit die pot heb zitten graaien, ik denk vele kilo’s. Nu ik, als gretige, kersverse theologiestudent, (ditmaal om af te maken waar ik 38 jaar geleden mee ben begonnen) elke dag als een kostbaarheid ben gaan beschouwen, denk ik geregeld terug aan die zorgeloze jaren waarin de dagen vanzelf voorbij gleden.

Het lijkt vermorste tijd. Maar ik schiet daar ’s nachts niet schreeuwend van wakker, zeker niet nadat ik in aanraking kwam met het hysterische begrip quality time. Dat is een uitdrukking die ik meestal hoor bezigen in gezinsverband. De gedachte is dat je een vrije zaterdag, als iedereen even niks te doen heeft, iets gaat doen (onwillekeurig denk ik nu aan het huiveringwekkende begrip ‘pretpark’, maar het kan ook gewoon een boswandeling zijn) waar elke seconde een nieuw hoogtepunt moet vormen, waar elke minuut één groot genotsmoment is. Kun je nagaan hoe kostbaar een hele dág quality time is. ‘Sommige dingen zijn onbetaalbaar, voor de rest kunt u onze creditcard gebruiken’, speelt een reclameslogan hier handig op in.

Ik zou bloednerveus worden als elke seconde telt: ‘O jee, heb ik mijn tijd wel goed besteed? Heb ik wel alles eruit gehaald wat erin zat?’ Alleen die stress al zou de sfeer totaal verpesten. Misschien dat vakantie dáárom wel zo’n goede voedingsbodem is voor ruzies. Dan toch maar liever tijd vermorsen. Aan het doel- en nutteloze kun je namelijk óók plezier beleven.

Willem van Reijendam is student theologie en schrijver.


Wellicht ook interessant

Nieuwe boeken