Menu

Basis

Rachel huilt om haar kinderen

Rachel weent over haar kinderen. 14e eeuws fresco in Marko’s Monastry.
Rachel weent over haar kinderen. 14e eeuws fresco in Marko’s Monastry. Macedonian Encyclopedia. MANU 2009.
Luid weeklagen hoort in bijbelse tijden bij de vaste gebruiken rond een begrafenis. Soms worden daar zelfs beroepskrachten voor ingehuurd. Rachel is in dat verband een heel bijzondere figuur. Ze sterft nog voordat een van haar kinderen overlijdt. Toch laat Jeremia haar in 586 BCE, zo’n duizend jaar na haar dood, huilen om haar kinderen, en dat zijn dan de ballingen die vanuit Rama naar Babylon worden afgevoerd. En die zijn dan nog niet eens dood. Weer eeuwen later huilt zij volgens Matteüs om de kinderen die Herodes de Grote laat vermoorden in Betlehem en de wijde omgeving. Al met

Wellicht ook interessant

Auteur zit met gevouwen handen op een bankje, zwart-wit beeld
Auteur zit met gevouwen handen op een bankje, zwart-wit beeld
None

Interview: “Ik wil een eerlijk gesprek over de doodswens”

Mensen die niet meer willen leven, krijgen niet zomaar euthanasie. Er zijn strenge eisen waaraan moet worden voldaan, voordat het eigen leven bewust gestopt kan worden. Maar als een euthanasieverzoek wordt afgewezen, is de wens om te sterven vaak niet verdwenen. Soms kiezen mensen dan voor ‘de autonome dood’, een zelfgeorganiseerd levenseinde. Hoe is dit voor nabestaanden? Krina Huisman deed er onderzoek naar en schreef het boek Nabestaan. Leven na de autonome dood. Redacteur Maartje Amelink ging met haar in gesprek.
Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.
Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.
Basis

Lazarus voorbij

AI zo lang als er mensen bestaan, gaan ze ook dood. Het zou dus moeten wennen, maar dat is niet zo. En daar zijn wel wat redenen voor: onze herinnering reikt niet tot de eerste mens; voor eenieder is er altijd een eerste betreurde dode in zijn of haar leven. Daarbij is de dood geen optelsom van steeds en altijd hetzelfde. Sterft er iemand, dan nemen we afscheid van een persoon zoals er nooit eerder een geweest is, en ook nooit meer een zal zijn. Vervelend is ook dat de dood zo veel gezichten heeft. Mensen kunnen vreselijk sterven, maar ook heel mooi. Veel te jong, en ja, soms ook te laat. In verzet, maar ook in overgave. Overvallen, maar ook voorbereid. Zinloos, maar ook zinvol.

Nieuwe boeken