Basis

Rachel huilt om haar kinderen

Rachel weent over haar kinderen. 14e eeuws fresco in Marko’s Monastry. Macedonian Encyclopedia. MANU 2009.

Luid weeklagen hoort in bijbelse tijden bij de vaste gebruiken rond een begrafenis. Soms worden daar zelfs beroepskrachten voor ingehuurd. Rachel is in dat verband een heel bijzondere figuur. Ze sterft nog voordat een van haar kinderen overlijdt. Toch laat Jeremia haar in 586 BCE, zo’n duizend jaar na haar dood, huilen om haar kinderen, en dat zijn dan de ballingen die vanuit Rama naar Babylon worden afgevoerd. En die zijn dan nog niet eens dood. Weer eeuwen later huilt zij volgens Matteüs om de kinderen die Herodes de Grote laat vermoorden in Betlehem en de wijde omgeving. Al met

Wellicht ook interessant

Afbeelding van skeletten die verschillende houdingen aannemen, tegen een gele achtergrond.

None

‘Staan de deuren van de hemel wel voor mij open?’

De laatste levensfase: geestelijk verzorgers zijn ermee vertrouwd. Maar welke geloofshoudingen treffen ze op het sterfbed aan? Annelies Brinkhuis-Brouwer schreef er onder meer over in Hoe het ook loopt: verhalen over verlies, veerkracht en vertrouwen. Drie van deze verhalen publiceren we de komende tijd op Theologie.nl. In het eerste verhaal, ‘Hoop’, ontmoeten we een man die opeens twijfelt of de deuren van de hemel wel voor hem openstaan.

None

Gouden tabletten: een reispas voor het dodenrijk

Gouden tabletten met Oudgriekse teksten werden vanaf de vierde eeuw v.Chr. aan overledenen meegegeven. Ze bevatten aanwijzingen voor de reis door de onderwereld en het bereiken van een gelukkig leven na de dood. De teksten benadrukken de goddelijke afkomst en rituele reinheid van de ingewijde, die herboren kan worden als god. Hoewel vaak aan orphisme verbonden, is de precieze religieuze stroming onbekend.

None

Eleusische mysteriën

Mysterieculten boden ingewijden religieuze ervaringen en hoop op een beter leven na de dood. De Eleusische mysteriën, gewijd aan Demeter en Persephone, waren het bekendst. Tijdens geheime rituelen maakte men een overgang van duisternis naar licht. De inwijding beloofde goddelijke bescherming en een beter lot in het hiernamaals. Rituele reinheid en correcte ceremoniën stonden centraal; een moreel leven was niet altijd vereist.