Aan tafel gebeurt het! Daar vinden we elkaar en daar vinden we God. Het veelbelovende perspectief dat Jesaja in hoofdstuk 25 beschrijft, heb ik vaak voor ogen gehouden gedurende mijn onderzoek naar internationale kerken in Dordrecht. Het beeld van de volken die feestvieren omdat hun God redding gebracht heeft, geeft fundament en richting voor de interculturele ontmoeting.

Geeske Zijp en Tanny Hagens zijn uitgezonden door Leprazending Nederland. Zij wonen en werken al decennialang in verschillende landen in Azië en Afrika. Geeske werkt in Tsjaad en heeft een korte periode in de Democratische Republiek Congo gewerkt, waar zij enkele keren moest evacueren. Tanny werkte in Thailand en Myanmar, maar vooral in Indonesië. Sinds ruim een jaar werkt zij in Ethiopië. Wat zijn hun ervaringen en belevingen in de lokale kerk* in een voor hen andere cultuur en context?

Elke keer een omhelzing. Telkens wanneer je iemand voor het eerst ontmoet. Ongemakkelijk vond ik dat. Doe mij maar een hand. Bij een tweede ontmoeting wil ik je best drie zoenen geven.

‘Ze hebben zo’n andere cultuur!’ wordt vaak gezegd als het gaat om samenwerking met christenen met een migratieachtergrond. Verondersteld wordt dat samenwerking niet alleen moeilijk is, maar zelfs onwenselijk, omdat deze christenen nu eenmaal liever zullen optrekken met cultuurgenoten. Maar zijn cultuurverschillen wel zo allesoverheersend?

In de jaren zeventig groeide ik op in een mijndorp in de buurt van Johannesburg. Toen de onlusten in Soweto uitbraken, was ik elf jaar. Ik heb gezien hoe zwarten zonder passen1 in ons blanke woongebied in grote arrestantenwagens van de politie gestopt werden. Ik heb ook gezien hoe blanke Zuid-Afrikanen zwarte Zuid-Afrikanen op straat aanvielen, in de wetenschap dat de gerechtelijke overheden van het land daar niets aan zouden doen.

Willeke en Erik hebben ruim drie maanden geleden hun eerste kindje gekregen. Ik wist dat er een baby op komst was. De laatste tijd had ik me al eens afgevraagd wanneer de ‘uitgetelde’ datum ook al weer was. Vorige week ontving ik hun geboortekaartje, drie maanden na de geboorte. Vandaag ga ik op kraambezoek.

In de serie over pioniersplekken maken we nu even ‘pas op de plaats’, met vragen als: wat ís eigenlijk een pioniersplek? wie komen als deelnemers naar zo’n plek? wat willen en beleven ze daar? hoe wordt, nu en in de toekomst, de plaats van pioniersplekken binnen de PKN gezien?

De Kerkorde vraagt ‘de kerkenraad telkens voor vier jaar een beleidsplan op te stellen’. Waarom eigenlijk? Hoe nuttig en inspirerend kan het opstellen van zo’n plan zijn? Hoe is te voorkomen dat het in een bureaula verdwijnt? In de inleiding bij dit themanummer komen zulke vragen al op tafel.

Wat er door een man heengaat als hij door een vrouw wordt vermoord? Niet veel, lijkt me. Jaël gaf Sisera geen tijd voor schaamte en Judit gaf Holofernes geen gelegenheid voor pre-feministisch inzicht. Anders ligt het voor de omstanders. Anders ligt het voor ons. Over fascinatie en ambivalentie.