Met wie voer je liever een pastoraal gesprek? Met een oude of jonge predikant, pastor, ouderling? Soms zegt leeftijd iets over ervaring en kunde. Gemiddeld genomen heeft een oudere meer meegemaakt. Toch kun je je vergissen: iemand die oud is, heeft een hogere leeftijd, maar dat zegt niet alles over het resultaat van het gesprek. Een jongere kan onbevangen vragen stellen, simpelweg omdat die bepaalde dingen nog niet kan weten. Die onbevangenheid kan ook heel prettig zijn.

‘Wie heeft jou geïnspireerd op jouw geloofsweg?’ Op deze vraag antwoorden mensen, is mijn ervaring, heel vaak: mijn opa of oma, die gelovig leefden en voor mij hebben gebeden. Ook als ouders andere wegen gingen, wisten kleinkinderen: opa en oma zijn gelovig en bidden. Ze zijn met hun leven een voorbeeld, een levende herinnering aan wie God zou kunnen zijn.

Wijsheid ontstaat niet door opleiding, afkomst, leeftijd, status, bezit of levenservaring. Wijsheid groeit waar mensen vertrouwen hebben, openstaan voor elkaar, bereid zijn te luisteren en aandacht geven aan de stem van God in hun hart.

Therapie floreert. We kloppen massaal aan bij psychologen, psychiaters en coaches voor hulp bij onze problemen. Naast de officiële instanties zijn er zelfhulpboeken, zelfhulpgoeroes en zelfhulpproducten: van theezakjes met levensvragen tot saliewierrookstokjes om je huis mee te reinigen. Katie Vlaardingerbroek dook in onze therapiecultuur, als religiewetenschapper en als ervaringsdeskundige in de ggz, en schreef het boek Nederland therapieland. Redacteur Maartje Amelink ging met haar in gesprek.

“Wie ben ik als ik niet werk?” Die prangende vraag stond centraal tijdens een gespreksavond in Antwerpen, georganiseerd volgens het Estuary-protocol. Een zorgvuldig vormgegeven gespreksvorm waarin mensen in een kring zitten, thema’s pitchen, en dan één vraag kiezen om samen uit te diepen. Estuary draait niet om debat of profilering, maar om je al luisterend en sprekend te verdiepen in elkaars leefwerelden.

Hoe leeft een mens het goede leven? Een leven waarvan je op je sterfbed geen spijt zult hebben omdat je, uit luiheid of angst, slechts over de oppervlakte bent gegleden? Daarvoor zijn geen algemene adviezen te geven, zegt Søren Kierkegaard, de Deense theoloog en filosoof uit de negentiende eeuw. Gooi al die zelfhulpboeken dus maar weg. Want de waarheid is strikt persoonlijk, existentieel. Hij speelde met pseudoniemen om te onderstrepen dat je de werkelijkheid vanuit verschillende invalshoeken kunt bekijken.

Aan de start van het nieuwe jaar had Martine Meijers een ontmoeting met ecotheologe, journaliste, voormalig ziekenhuispastor en moeder van vier, Kelly Keasberry (Zaanstad, 1975). Kelly maakt zich sterk voor het bewustzijn dat het aanpakken van de meervoudige ecologische crisis niet begint bij zonnepanelen en consuminderen, maar bij een mentale verandering. Een gesprek met een ontwortelde pelgrim, voor wie verhalen de rode draad zijn.

Hoop doet leven: iedereen kent die uitdrukking wel. Wie hoop heeft, heeft uitzicht. Uitzicht op iets wat er nu nog niet is, maar in de toekomst misschien komt. Wie hoopvol is, heeft er vertrouwen in dat dat toekomstige zich op enig moment zal aandienen. Hij of zij verlangt ernaar en leeft uit dat verlangen. Hoop is een belangrijke bron van energie. De vraag is wel, waar die energie op gericht is. Wat is nu eigenlijk het ‘object’ van de hoop? Hoop je op succes, een geslaagd resultaat of een goede afloop? Maar wat bepaalt of iets geslaagd of goed is?

Piekeren over werk, relaties, familie – we doen het allemaal. Heeft mijn leven zin? Doe ik het juiste werk? Ben ik er wel voor mijn vrienden? Waar geloof ik in? Soms voelen we ons eenzaam, vinden we onze richting niet en blijven we in rondjes draaien. Maar dat hoeven we niet alleen te doen. Onze zingevingsexpert Mathieu van Kooten draait sinds deze week vanuit het klooster Nieuw Sion een rondje met je mee. In deze maandelijkse column beantwoordt hij de ‘grote vragen’ waar veel (jonge) lezers mee rondlopen. Deze week de vraag: ‘Ik verlang naar gemeenschap, maar kan mijn draai binnen de kerk maar niet vinden. Ligt het aan mij? Ligt het aan de kerk? Waarom lukt het maar niet om me thuis te voelen binnen de kerk?’