Wat als alles waar je in geloofde je niet helpt wanneer het erop aan komt? Pauline Weseman ging op zoek naar de contouren van een nieuw christendom, buiten de gebaande paden. Elsbeth gaat met Pauline in gesprek over haar zoektocht en wat dat haar heeft opgeleverd.
De hertaling ‘Samen Jong’ trekt de aandacht van alle kerken die een strohalm zoeken om zichzelf uit het moeras van secularisatie en kerkverlating te trekken. Helaas gaat het boek veel kerken niet helpen, en sommige kerken zelfs nog moedelozer maken. We delen een aantal dingen die we waarderen aan het boek, maar laten ook zien waar het boek kerken niet helpt. Ten slotte formuleren we waar wij denken dat kerken – ook de wiebelige, kleine, vergrijsde gemeenten waar er zoveel van zijn in Nederland – nieuwe moed uit kunnen putten.
Je naam is waarmee je gevonden wordt. Het nog volstrekt onbekende van alles wat komen moest en moet, wordt samengebald en aangeduid in de naam waar ‘ze’ je mee gaan noemen, waarmee je, bijbels gesproken, geroepen wordt, want ‘naam’ is ‘roeping’. Daar wordt verwachting in geïnvesteerd. Eenmaal genoemd ben je niet meer anoniem. Je naam staat ergens voor, zelfs: voor iemand, staat voor jou. Heel je wezen, je ‘er staan’, ligt beslist niet opgeslagen in de grijze massa die ze ‘je hersenen’ noemen. Heel je wezen wordt uitgesproken, gekend en vermoed, ja, aangevoeld in je naam.
Matteüs en Lucas vertellen in hun eerste hoofdstukken hetzelfde verhaal met een verschillende cast en een verschillend decor. Ten opzichte van Lucas laat Matteüs de outsiders van verder komen: de magiërs in plaats van de herders. Maar de machthebber met zijn agenda van zelfhandhaving is juist dichterbij: Herodes in plaats van Augustus. De engelen van Matteüs doen vooral nawerk, terwijl ze bij Lucas voorwerk doen – ze kondigen niet aan wat er komt, maar leiden met hun boodschappen in banen wat scheef dreigt te lopen.
De vergrijzing is geen nieuw verschijnsel in de kerk. In Lucas 1-2 hebben we twee kinderen, twee jonge ouders, twee verlate ouders met grijze haren en twee hoogbejaarden. Elk van de drie volwassen generaties produceert een lofzang die zó uit de Hebreeuwse Bijbel lijkt te stammen. Dat is ook wat ze allemaal samen representeren: de wereld van de Schriften, van geleefd geloof en volgehouden hoop die nu oog in oog met de vervulling staat – waarbij de vervulling niet meer dan een lichtpunt is, een zuigeling.
De vierde uitdaging voor de kerk en theologie waar ik het over moet hebben is de hedendaagse ‘waarheidverwarring.’ Wie ‘vroeger’ wat wilde weten, moest actief op zoek; vandaag hebben we juist moeite om ons af te sluiten van alle informatieprikkels. Informatiestress en infobesitas zijn symptomen van onze tijd. Waarheid is niet meer verhelderend, maar eerder verwarrend, en valt ten prooi aan wantrouwen en groepsdenken.
Egypte staat bol van bezienswaardigheden voor een spirituele reis. Voor specifiek christelijke spirituele locaties is Egypte een bijzondere bestemming, omdat het de plaats is waar de Heilige Familie kort na de geboorte van Jezus naartoe vluchtte. De Vlucht naar Egypte, zoals bekend, vond plaats in het noordelijke deel van Egypte toen de Heilige Familie zich in veiligheid bracht voor de jaloerse koning Herodes. In dit deel van Egypte zijn er talloze relikwieën, archeologische vindplaatsen en kerken die betrekking hebben op de Koptische Christenen van Egypte.
De mens leeft samen met andere mensen én met andere levende wezens: bomen, planten, dieren. Muziek maak je samen, met je spel open je voor je luisteraars een wereld. Met gastvrijheid en gulheid deel je wat er te geven valt. Wie vol is van zichzelf, maakt geen ruimte voor anderen. Je kunt jezelf oefenen om je plaats te kennen in het grote geheel dat samenleven heet: bedenk steeds wat je verbindt met het grotere geheel.
Het laatste themanummer van de serie ‘Leven in contrasten’. Een woordenpaar dat zowel eenheid als scheiding symboliseert. Door het thema op verschillende manieren te belichten wordt dit mysterie van alle tijden onderzocht.
