Veiligheid vóór alles? Wachten op gebaande wegen? Het ‘nooit van gehoord’ hebben heeft zijn redenen. Veel gebieden zijn moeilijk toegankelijk of verboden, zelfs in een kleiner wordende wereld liggen sommige landen ver achter de horizon.

‘Zie je dat hoge gebouw daar? Gebouwd met Arabisch geld.’ De lokale pastor die me Sarajevo laat zien, is er niet blij mee. ‘Overal wordt hier geld uit de Arabische wereld gestoken in moskeeën en andere gebouwen.’

In de afgelopen honderd jaar lijken oude tegenstellingen in evangelische en oecumenische zending dankbaar overbrugd te zijn. Maar keren oude discussies over de betekenis van het heil niet in een nieuw gewaad terug?

Voltrekt het wonder van ‘door gesloten deuren binnenkomen’, zoals Jezus Christus in het Johannesevangelie, zich ook in onze tijd? Een bijdrage over open en niet-toegankelijke landen en hedendaags zendingsbeleid.

Om Europa vandaag beter te begrijpen moet je haar verleden in duiken. Vier jaar was ik toen de Berlijnse muur viel; pas later kon ik me een beeld vormen van de Koude Oorlog. Het bleef moeilijk om een gevoel te krijgen bij de tegenstellingen tussen Oost en West, totdat ik eind vorig jaar het zinderende liefdesdrama Cold War zag.

In de Nieuwe Kerk te Amsterdam werd op 23 augustus 2018 door honderden christenen uit vele landen vreugdevol gevierd dat de Wereldraad van Kerken zeventig jaar bestaat. Het belangrijkste thema dat telkens terugkwam in de verschillende bijdragen tijdens de kerkdienst, ook die ochtend te horen tijdens het symposium in het VU-gebouw georganiseerd door de Protestantse Theologische Universiteit, was gastvrijheid.

Ook al zijn Roemenië en Bulgarije lid van de Europese Unie, op veel gebieden loopt de ontwikkeling flink achter op die van buurlanden, vroeger eveneens achter het IJzeren Gordijn. Van de hoop dat de import van westerse methoden, kennis, expertise en geld de samenleving zou veranderen als het gaat over sociale thema’s en de civil society, is weinig meer over. Al deze zaken zijn inmiddels omarmd, maar veranderingen gaan langzaam of blijven zelfs geheel uit. Hoe komt dat?

Als je het nieuws leest of hoort, kun je je weleens machteloos voelen om alle ellende op de wereld en overweldigd door al het lijden en verdriet. Het lijkt nog lang niet op het Koninkrijk van God waar we op hopen, dat Koninkrijk waar elk mens tot bloei mag komen.

Ik vroeg aan vier jongeren wat zij doen om hun geloof handen en voeten te geven. We zien jongeren vaak alleen als de toekomst, maar jongeren zijn ook ons baken van hoop. Dit zijn hun open, krachtige, soms kwetsbare, inspirerende verhalen.

De Onafhankelijke Filipijnse Kerk speelt een rol van betekenis in het maatschappelijk getuigenis en ondersteunt daarmee het nationalistische bewustzijn van de Filipino’s. Dat de Filipijnse overheid mensen die zich inzetten voor de bevrijding van imperialisme en voor democratie als terroristen wegzet, maakt de strijd er niet makkelijker op.