Het is 1961, ergens in centraal Chili. De Duitse Wehrmacht-soldaat Paul Schäfer richt in de paradijselijke heuvels een leefgemeenschap op met de prachtige naam Sociedad Benefactora y Educacional Dignidad. In de jaren die volgen groeit Colonia Dignidad uit tot een nederzetting van driehonderd mensen, met twee landingsbanen, een school, een ziekenhuis, een restaurant en een energiecentrale. De bevolking bestaat overwegend uit Duitse immigranten en de voertaal is dan ook Duits. Paul is de ‘man van God’: naast oprichter is hij de religieuze leider van de gemeenschap.

Stephan Sanders (1961) verrijkte de taal met ‘God-schaamte’. De titel van het boek alleen al maakt nieuwsgierig. Ook legt de schrijver er meteen zijn kaarten mee op tafel: een openhartig boek over zijn tastende en groeiende geloof in God. Een Zuid-Afrikaanse vader en Nederlandse moeder en via ‘de nonnen’ (kindertehuis) in een liefdevol rooms-katholiek adoptief gezin opgegroeid. Zolang hij ‘iets praktisch’ kon ‘doen’ in de kerk voelde hij zich er thuis: zingen in kinderkoor, fluitspel. Secularisatie, de onstuimige jaren zeventig, met veel lawaai ‘uit de kast’ komen als homoseksueel: hij werd – mijn woorden – een evangelist van het ongeloof en seksuele vrijheid. Zo was dat vroeger.

Zelden lees je een boek met nieuwsgierigheid uit als het bedoeld is als een pak slaag. Wat dat is het: een kritische confrontatie met jezelf.

‘Vindt u dat anderen te veel verdienen? Weet u wat het gemiddelde inkomen in Soedan is? Vindt u het onterecht dat sommige mensen een bonus van anderhalf miljoen euro ontvangen? Vindt u het oneerlijk dat er mensen zijn die op een vuilnisbelt leven?’

In 2021 was het 100 jaar geleden dat de Liturgische Kring werd opgericht. De naam staat voor een studiegezelschap van vooral theologen en kerkmusici dat is voortgekomen uit de Liturgische Beweging binnen de Nederlandse Hervormde Kerk en in de loop van de twintigste eeuw is uitgegroeid tot een oecumenisch platform voor de bestudering van de liturgie in haar veelvormigheid.

Wright, Anglicaan, bekend populariserend nieuwtestamenticus, zoekt, midden in de coronacrisis, naar wat er n.a.v. deze pandemie bijbels kan worden gezegd. Om duiding (straf voor de zonde? oproep tot bekering?) kan het niet gaan. In het OT (Job!) klinkt vooral de klacht. En er is het verhaal van het kwaad, als duistere macht. Maar Jezus, geconfronteerd met menselijke ellende, zoekt niet een (hypothetische) oorzaak. Hij kijkt vooruit, om te zien wat God eraan gaat doen (Johannes 9).

In 1892 hield de hoogleraar Nieuwe Testament en Bijbelse theologie Martin Kähler in Wuppertal voor predikanten een rede waarin hij uiterst kritisch inging op het onderzoek naar de zogenoemde ‘historische Jezus’, dat in de negentiende eeuw in Duitsland een hoge vlucht had genomen.

Dit is een helder geschreven boek door twee betrouwbare Bijbelgeleerden over een moeilijk onderwerp. Het is een boek dat van vitaal belang is voor ieder die Gods stem wil horen, geloven en gehoorzamen. Het is een boek voor de kerk die midden in de wereld getuigt van haar aangesproken zijn door de Heilige Schrift. Maar liefst 23 hoofdstukken telt dit boek.

Ik heb de afgelopen maand met veel plezier Samensturing in de Kerk gelezen. Sinds de tijd dat ik interim-directeur werd bij de EO (1994) ben ik bezig geweest met christelijk leiderschap. Met de nodige ervaring en opleiding in seculier leiderschap werd ik opeens geconfronteerd met leiding geven in een christelijke organisatie. Dat bleek toch echt iets anders is dan het zogenaamde ‘neutrale’ leiderschap, zelfs anders dan ‘dienend’ leiderschap