Uitstapje naar de Hemel

De grote scheiding is een allegorie over een reis van de hel naar de hemel. Volgens velen Lewis’ mooiste boek. De hellebewoners maken per bus een uitstapje naar de hemel, maar niemand van hen wil er blijven. Hemel en hel passen niet bij elkaar, net zomin als goed en kwaad. Lewis schreef: ‘Ik verzoek mijn lezers te bedenken dat dit verhaal een allegorie is. Het bevat natuurlijk een moraal, maar de in dit boek vertelde gebeurtenissen na de dood zijn de vrucht van mijn verbeelding.’ Lees hieronder het fragment uit deze klassieker: 

Ook hoorden we het volgende gesprek. 
‘Dat is absoluut, totaal onmogelijk,’ zei een vrouwelijke Schim tegen een van de Stralende Vrouwen. ‘Geen haar op mijn hoofd die erover peinst hier te blijven als ik Robert moet ontmoeten. Hem vergeven wil ik natuurlijk wel. Maar méér is volstrekt onmogelijk. Hoe hij hier terecht is gekomen… maar dat is jullie zaak.’ 
‘Maar als je hem vergeven hebt,’ zei de ander, ‘dan moet je toch –’ 
‘Als christen vergeef ik hem,’ zei de Schim. ‘Maar er zijn toch dingen die je nooit kunt vergeten.’ 
‘Maar ik snap niet… ’ begon de vrouwelijke Geest. 
‘Precies,’ zei de Schim met een lachje, ‘Je hebt het nooit gesnapt. Jij dacht altijd dat Robert geen kwaad kon doen. Ik weet het. Val me alsjeblieft niet in de rede. Je hebt geen flauw idee wat ik allemaal heb meegemaakt met jouw lieve Robertje. Die ondankbaarheid! Ik heb een man van hem gemaakt! Mijn hele leven voor hem opgeofferd! En wat was mijn beloning? Absoluut totaal egoïsme. Nee, luister. Hij rommelde wat door het leven met zeshonderd pond per jaar toen ik met hem trouwde. En let op mijn woorden, Hilda, hij zou tot zijn dood zo zijn doorgegaan als ik er niet geweest was. En ik heb hem iedere tree van de ladder moeten opduwen. Hij had geen greintje ambitie.

Het was of je een zak steenkool moest ophijsen. Ik moest gewoon tot vervelens toe aandringen dat hij extra werk zou aannemen van die andere afdeling, hoewel dat juist het begin van alles voor hem is geweest. Hij zei nota bene dat hij niet meer dan dertien uur per dag kon werken. Die luiheid van mannen! Alsof ik niet veel langer werkte. Want mijn werkdag was niet klaar als hij thuiskwam. Ik moest hem de hele avond bezighouden, als je begrijpt wat ik bedoel. Als hij zijn zin had gekregen, had hij na het eten alleen maar chagrijnig op een stoel gezeten. Ik was degene die hem moest afleiden en opvrolijken en het gesprek gaande moest houden. Zonder zijn medewerking natuurlijk.

En op een avond kregen we vreselijke ruzie omdat ik een vaas had laten omvallen op zijn papieren

Hij luisterde soms niet eens. Zoals ik tegen hem ook zei, je zou toch denken dat het niet meer dan beleefd is… maar hij was schijnbaar vergeten dat ik een dame was, al was ik dan met hem getrouwd. En ondertussen sloofde ik me voor hem uit, zonder enige dank. Ik was uren bezig om dat miezerige huis met bloemen aan te kleden, maar denk je dat hij er blij mee was? Hij zei dat hij wou dat ik zijn bureau niet vol zette wanneer hij het wilde gebruiken. En op een avond kregen we vreselijke ruzie omdat ik een vaas had laten omvallen op zijn papieren. Terwijl het helemaal niets voorstelde, het had niets met zijn werk te maken. Hij had het idiote idee dat hij een boek ging schrijven… alsof hij dat zou kunnen. Daar heb ik hem tenslotte wel van genezen.