Van Advent naar Kerst – dag 3

Lucas 1:24-25
Korte tijd later werd zijn vrouw Elisabet zwanger. Zij leefde vijf maanden lang in afzondering en zei bij zichzelf: De Heer heeft zich mijn lot aangetrokken. Hij heeft dit voor mij gedaan opdat de mensen mij niet langer verachten.
Thuiskomst
Hij kwam terug en ik kon niet vatten wat hij mij duidelijk wilde maken. Hij sprak niet, hij schreef in haastige onregelmatige fl arden een verhaal in de was op zijn tablet. Hij tekende een gedaante als een engel, wees op mij en op zichzelf, hij tekende een kind, en weer wees hij op mij en zichzelf. Ik wilde mijn hoofd schudden, maar ik zag zijn tranen. Hij verborg zijn gezicht in zijn armen, een gebaar van schaamte.
Dan weer hief hij zijn blik omhoog in opperste verwondering. Het leek mij toe alsof hij blij en schuldig tegelijk was. Hij sloeg zichzelf op de borst. Wat was er
gebeurd? Het beangstigde mij.
Ik wilde hem kalmeren en troosten. Ik reikte hem zijn beker, maar hij stootte die om en klemde mij tegen zijn borst.
Wat bedoelde hij? Wat wilde hij? Hoe kon ik de gedachte tegenhouden dat we te oud te zijn?
‘Hoe kan dat dan, God van Abraham, God van Saraï?’ fluisterde ik tegen zijn schouder. Ik liet hem begaan en hij werd rustig in mijn armen. Van
binnenuit doortrok mij een heftig rillen. Kou kon het niet zijn.
Ik keek in zijn ogen, ik zei dat het goed was. En in stilte vroeg ik om vergeving, al wist ik niet wat er dan niet goed was.
In de loop van de volgende dagen ging ik de flarden begrijpen en ook waarom hij behalve gelukkig ook zo deemoedig was. Zo klein, zo helemaal niet zelfverzekerd, zoals ik had gedacht. Als er bezoek kwam, en dat was vaak, want dat gaat zo als er praatjes over je rondgaan, dan ging hij niet in op de nieuwsgierige vragen. ‘God is groot,’ schreef hij, als men vroeg: ‘Wat is er gebeurd?’
En ‘God is goed!’ als men vroeg waarom hij niet meer kon spreken.
Alleen voor mij bestemd schreef hij het volgende: ‘Ik heb altijd veel te klein van God gedacht!’
Ik kon niet anders dan knikken en op mezelf wijzen. Ik ook, ik hield alleen maar kansen mogelijk binnen het menselijke verwachtingspatroon.
Wat mij nu overkomt valt daarbuiten.
Ik ben zwanger!
Ik durf het nog niet hardop te zeggen, maar Zacharias weet het sinds het vermoeden in mijn ogen staat.
Ik vraag me af: doe je God tekort als je geen rekening houdt met een wonder?
Dat zou het schuldgevoel in mij verklaren…
Bron: Joke Verweerd, Het licht roept in de nacht. Gedachten en gedichten rond Kerst