Het is geen sociaal werk en in principe wordt er geen geld gegeven maar eten is er altijd. Irna van der Wekke sprak met de vrijwilligers en beroepskrachten van het Utrechtse Straatpastoraat: een vertrouwensband opbouwen met wie tussen wal en schip zijn geraakt. Utrecht, half december, maandagochtend. Tegen negenen meld ik me bij de Jacobikerk voor de wekelijkse inloop van het Straatpastoraat Utrecht. Twee vrijwilligers zijn in de keuken dan al druk bezig met de voorbereidingen voor de brunch; anderen maken de ruimte klaar voor de bezoekers, die vanaf half tien welkom zijn. Voor die tijd is er nog een
Het volledige artikel lezen?
Dit artikel is voor Basis- en Premium-leden.
Log in en lees verder. Nog geen lid?
Krijg toegang tot ruim 6.700 artikelen over levensvragen, spiritualiteit, opinie en maatschappij en verdiep je in wat geloof en theologie betekenen voor het leven van vandaag.
Bekijk Basis & Premium >
InloggenLid worden